טקסט

¶1אלע ענינים פון תורה און מצוות זיינען פארגונגען מיט נשיאת מצרים, וואס דערפאר איז דאך אויך די ערשטע פון די עשרת הדברות,

¶2וואס דערמיט האט זיך אנגעהויבן דער מתן תורה בשבלותה און הויבט זיך אן ”אנכי הוי' אלקיך אשר נשיאך מארץ מצרים” און דערפאר איז דאך אויך די מצוות זיינען געמאכט געווארן ”זכר ליציאת מצרים”,

¶3און ווי דער חינוך איז אין דערויף מאריך פארוואס דאס איז ווי אזוי דאס איז אן עיקר גדול בדעת, און אן דערויף הענגט אפ דער ”לימוד התורה ומקיום המצוות”.

¶4דאס איז דאך על פי בחיתונות הדברים ופנימיות הדברים, איז אויב א איד וויל לערנען תורה כדבעי, ווי ס'דארף צו זיין, און אויב מ'וויל מקיים זיין מצוות ווי ס'דארף שוין זיין, איז ניטא קיין אנדער אויסוועג ווי מ'זאל פריער ארויסקריכן פון די 'מיצרים וגבולים' פון דעם גוף, און פון די 'מיצרים וגבולים' פון דעם נפש הוועמית,

¶5און פון די 'מיצרים וגבולים' פון נפש העירות והציכנות, און אפילו פון די 'מיצרים וגבולים' פון דעם שכל, פון דעם 'נפש האלקית'.

¶6וואס דעמאלט מען מקיים זיין א מצוה ווי דער אויבערשטער וויל?

¶7מערניט דערפאר וואס דאס איז דעם אימש מתרצן, אן קיין שום קני' וואס דאס איז א מצוה וואס מ'איז זיי מקיים ”כמצות רצונך”.

¶8און וואס דערפאר איז אזוי שווער דערצו צוקומען וואס מ'דארף האבן אויף דערויף ביאת המשיח, אדער בא יחידי סגורה, אדער איז ניט ווי די זמנים בזמן הזה,

¶9וואס בא זיי איז דעמאלט דא די יציאה פון פנימיות פון זהר נפש אלקית, זהרע מיצרים און גבולים פון דעם נפש אלקית, ווי ער זאגט, ווי ער איז מבאר אין אגרת הקודש, אז דאס איז די ביאת המשיח'ס איז פון דער נשמה פרטית, וויבאלד אז דאס איז די נשמה פרטית קען דערנאך ווייטער דין למוז, און ביז וואנענט ס'קומט דער ביאת המשיח אויף אידן למוז.

¶10און דערפאר איז דאס אן עיקר גדול ודעת אויף לערנען תורה און אויף מקיים זיין מיטוות, זיי זאלן זיך ניט וועלן אפמעסטן אז אויף אזויפיל וועט ער לערנען, און אויף אזויפיל וועט ער מקיים זיין דעם איטפון און ווייטער טראגט ניט זיין שכל,

¶11אבער ס'טראגט ניט זיין ראטן אבער ס'טראגט ניט זיין יפיל איז אט דעמאלט איז שוין לתפילתו ישד י' פה תכלא אפילו דאס וואס ער טוט יע איז שוין אין דערויף אריינגעמישט א

¶12פני' מיט א הגבלה, ווארום ביי אים איז אויסגעשטעלט דער סדר, אז ער לערנט וויפל ביי אים קומט אויס און ווי אזוי ביי אים קומט אויס, און אז יעדער אמון איז א מיצר וגבול, וואס אויפן בעסטן פאל איז דאס מיצרים וגבורים בקדושה, אדער נאך נידעריקער דערפון.

¶13וואס דערפאר איז זאגט מען דאך בא יעדער מצוה פארפינקען דאס מיט מצרים, אפילו 'לימוד התורה' מיט יציאת מצרים, וואס דאס איז א הכרח די קונה האט זיך דאך אנגעהויבן אנכי,

¶14וואס בכללות איז דאך די עצרת הדברות זיינען כולל די אלע טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער, טאג פריער,

¶15טא� תרעים וואס דאס איז אויך א ראי' נוספת, אז די התחלה און דער ילגה אין תורה און מקיים-זיין א מצוה הארעווען אז

¶16ס'איז דא דער וואס דאס איז אין כח האדם איז דעמאלט איז אמאל ”הוי' אלקיך את לבבך” די טעלה דאקעא ווי ער איז מבאר אין אגרת הקודש.

¶17און אט דאס איז אויך פון די ענינים וואס חסידות מאנט, איז דאך לכאורה איז דאך דאס א ווילדקייט וואס מאנט מען ביי א מענטשן בעלי שכל, אז שוין אין תחילת העבודה זאלן זיי זיך אפזאגן פון דעם אייגענער מציאות און פון דעם אייגענעם שכל, זאלן פריער צולאטן אז ער וועט שטייגן אביסטו, און ער וועט ווערן א לומד תורה מיט אים איז חי' מצוות,

¶18איז דערנאך וועט מען בהם אדון א תרגא נוספת, נאך א מעלה נוספת, ער זאל אלטע בעבודה מיט נסיבך-נפש און מיט הנחות התלותותות, אווענגעלייק זיך אן א זיין.

¶19איז ניט אזוי איז דער סדר, בשעת מ'הויבט אן מיט אים לערנען אמען בית, הויבט מען אן גלייך לערנען דעם אמען בית פון סידור, אז זאלסט וויסן זיין, אז יסוד ושורש העבודה דאס דער ענין פון יראה, וכל הפפוס איז לתתא דער ענין פון כבלת אים, און דער ענין פון ניט רעכענענדיק זיך מיך, מ'איז אויך

¶20דער ענין האפן ניט וועט דאס ניט שאפן במשך הזמן, איז דאך אפשר נאך בעסער.

¶21די רבי אמאל די חסידים דערציילן, אז דער צמח צדק אמאל אריינגעזיין אין א חסיד און האט זיך געקלאפט, אז וואס זאל ער טאן?

¶22ער ווייס אז ס'איז א גרויסע ניציא לערנען תורה און לער זאל ער טאן אז ווען אים ווילט זיך ניט לערנען.

¶23און ער האט געענטפערט פטח וואס זאל ניט טאן אז מיר ווילט זיך יא לערנען.

¶24איז דער ענין אין דעם איז, אז ס'ווילט זיך לערנען, איז דאך ווי מ'זאל ניט לערנען לשם שמים האט מען איבער פון אויך הנאה אין שכל, און אין תענוג, און אין רצל'ן און אין אלע כורות הנפש.

¶25איז בשעת ס'ווילט זיך ניט און ער לערנען זי איז דאך דעמאלט איז טאן אין וואס צו חושד זיין, ער איז מקיים א מצוה כתיקונו.

¶26דאס הייסט ניט אז ניט איך מאל ביי אימעצן אז ער זאל זיך מתיך עובד זיין, ווי וואנענט ער וועט אנהויבן ניט ווערן לערנען, און אויף געווען עבודה איז ניט ווערן לערנען, און אויף געווען עבודה איז ניט ווערן עבודה אויף בעסערע זאכן, אבער מ'דארף ניט נתפעל ווערן.

¶27קומען איז דער בעלה וויל זיך נאך ניט ווערנען דעם חורף פון תורה, צ דאס איז מסתמא א ראי' נוספת, אז דוקא האט ער ביי אים חולק תורה איז אים מער נוגע ווי אלע איבעריקע פון מקיל,

¶28און דערפאר איז אז ביי אים חולק תורה האט זיך דער הרע פארלענגט, אז דאס זאל ער צו אים ניט צולאזן, ווארום ס'איז דאך א ”מאור שבה מחזירו” למותר במילא וויל ער אז ס'זאל זיין השלון לא יב העם הזה,

¶29ויתנב השע, ווי ער זאל זיין ער זאל ניט זיין דער לשם ורפה לו.

¶30דערפאר איז דאס ניט אן ענין וואס דאס קומט אין שלימות העבודה, אז אין שלימות העבודה וועט ער אנהויבן הארעווען אויך אויף חבלה צועל מיט די ענין פון מסירת-נפש און הנחת עצמותו ס'איז א שאר די צייט, ער דארף אנהויבן עבוד תו כל יומא ויומא עביד עבידתי דארף מען האבן ”בכל יום ליום” זאל ער ניט מישן אין דערויף קיין זייטיקע ענינים, און דערצו איז ניטא קיין אנדער עצה.

¶31אויף בהתחלת העבודה דארף חסידישן אלף בי,"' וואס דאס איז די הנחת עצמותו און עסק קודם ונשמע וואס דערמיט האבן אידן גענומען ”אנכי הוי' אלקיך” און דערנאך ”כל השגה כולה”.

¶32אזוי ווי מ'האלט שוין ביי נשיאים, איז מ'זאל ניט זאגן ממצרים געלט זאגן, און מ'זאל דאס דערנאך מיטנעמען על כל השנה כולה מיט ענינים פון דרושים, דאס מיינט מען אין פשוט, אז מ'זאל דאס דערנאך אויסניקן, ס'זאל היין בנאף צום לארגן א

¶33מיינט מען דאס טאקע אים אליין, ער זאל געדראכן ווען חומרות וגשמיות, אפילו ווען ער איז אן אוכל ושוטה און אויף דארט וועט ער געמאכט א ברכה לפני"ל, נזמחה לאחרי"ל, נאר פאלץ ניט קיין באווארעניש, אז דאס זאל אים ניט שלעפן למטה.

¶34ער דארף פריער האבן די הכנה כלמית, אז חומרות וגשמיות איז דאס חמור איז דאס שונה-כא, און ער דארף הארעווען, אז ס'זאל זיין דער רזוב תעזוב אמו און אז מצרים גאל תמוז און די בית-עבדים פון די תמוז דארף מען דערנאך טאן,

¶35אז דאס זאגט דארט דארט די תמוז בו, אז ער פירט ארויס פון זיינע מיצרים און פון זיין בית-עבדים, און אט דעמאלט וועט אים דער אויבערשטער העלפן אויף ארויסנעמען ער פון די מיצרים און פון דעם בית-עבדים, וואס דערצו דארף מען אנקומען צו ולא הוי' אלקיך את לבב