transcript · Yiddish
Text
Machine text not yet checked by a person - do not quote it as the Rebbe's words.
¶1ס'איז געווען בפועל, וואס דעמאלט איז דא במעחל און א הלכה, במעחל און א הלכה, במעחל און א הלכה, וועט מען אין א חצה אן ענין, וואס דעמאלט איז מען ניט ווי ס'איז ניט פאר טאפוירן, און דעמאלט ס'איז ניט פאר אז ס'איז דא במעחל און א הלכה,
¶2אין ענין וואס דעמאלט. וואס דעמאלט ס'איז דעמאלט, ס'איז דעמאלט אבער ס'איז דעמאלט אבער ס'איז דעמאלט א� שטייט.
¶3און דערנאך איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל, אז ס'איז געווען בפועל אז ס'איז געווען בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל,
¶4בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל,
¶5בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, ב� ובאיחת.
¶6ובית שני עשה וועט מען ביי אין חפיצה אצפה אצפה אצפה כינגד אצפה, כתאנא סי פי אצפה איז יחדה?
¶7און ווי ס'איז אט מקום פשטה אשר אשר וועט מען ביי א ויבט ער אן פון ווי מ'האט עפינען עצמי איז דאך...
¶8ביי אשר... אז נראת איז דאס איז דאך כשמטה לקוטה?
¶9אה? נראת איז דאס איז דאך כשמטה לקוטה?
¶10מה שוין אמות ין? אז לכן אצפית עונעת של אצבע שכווה.
¶11נייר מה שעטו. מה במישראל כדוכה מצבי' אליין, אז דא אפילו אז ס'האט יעדמן מארש אין בתלבא דעם איז דא רקלית האט כדי חד, מה שנקשה קו ק, כשי' רגבחים, ס'איז סימבאלים, אז אז דערפי וועלן ס'איז אבער נמצאתי, וואס איז זיי דא לפי ער לחיים וואס זיי מאכנינו ציטן.
¶12און מאחו בה זייער פון ששיתא, וואס ס'איז א צביעך לפי ערשטא, ניין, זיי מאכניו כפי לעהר.
¶13אבער וועמען ס'איז סעמבות פון לחיים ווי זייער ערשט למה אין צו אצבע?
¶14מה א חילוקטער צו אט ארץ בזה?
¶15ווער איז ולא חיים. זיי נאמען אים די דין זייטער מאלט, אניך אספיתא?
¶16אניך אספיתא? און ליעזע, אז כתלני נח וני?
¶17יום כסנה. יש פאר דערפאר ווי אכבוד תרומות זה, אז ווען מ'האט אויף דערפאר וועט אויף פסיקותא רבי רבי, ס'איז ישמע גמור ס'איז משא מין וואס קיין ספרים, אן אצבע חששי, וואס ער איז משא?
¶18אה? אה? אז איז כבא סבא גמרא איז דאס א חלקא.
¶19און כבא סבא גמרא איז דאס א חלקא. און כבא סבא גמרא איז דאס א חלקא.
¶20און כבא סבא גמרא איז דאס א חלקא. און כבא סבא גמרא איז א חלקא.
¶21און כבא סבא גמרא איז א חלקא. און כבא סבא גמרא איז א חלקא.
¶22און כבא סבא גמרא איז א חלקא. און כבא סבא גמרא איז א חלקא.
¶23און כבא סבא גמרא איז א חלקא.
¶24און כבא סבא גמרא איז א חלקא.
¶25און כבא סבא גמרא א איז ער במילא תצא, און בטל מקורל הרפכים בסלבן, איז מבן שם וגד,
¶26שם ותינוך. וואס דערפאר איז דא איז דא א חיים שיחל בי, ס'איז דאך א חטא, אים מהרהם,
¶27בשון הקצא בו אים קומט זיי אים ס'איז דאך א חטא.
¶28עבדה אראפ ווי מ'איז דא אין דעמאמא וכאין דער חנבא,
¶29און דאך ווארט במילא אים תבואה, און דערנאך ווערט דער חנבא, און דערנאך ווערט דער חנבא, און דערנאך ווע אז וואס איז דא פארשטאנדיק אז ס'איז דא פארשטאנדיק אז ס'איז דא פארשטאנדיק אז ס'איז דא פארשטאנדיק אז ס'איז דא פארשטאנדיק אז ס'איז דא פארשטאנדיק אז ס'איז דא פארשטאנדיק, אז ס'איז דא פארשטאנדיק, אז ס'איז דא פארשטאנדיק, אז ס'איז דא
¶30פארשטאנדיק, אז ס'איז דא פארשטאנדיק, אז ס'איז דא פארשטאנדיק, אז ס'איז דא פארשטאנדיק,
¶31אז ס'איז דא מ'האט נחוקט וואס ס'איז געדארקט אז מען ס'איז געדארקט
¶32אז מען ס'איז געדארקט אז מען ס'איז געדארקט אז מען ס'איז געדארקט אז מען ס'איז געדארקט אז מען ס'איז געדארקט אז מען ס'איז געדארקט אז מען ס'איז געדארקטא אז מען ס'איז געדארקטא אז ס'איז געדארקט אז מען ס'איז געדארקטא אז ס'איז געדארקט אז ס'איז געדארקט אז ס'איז געדארקט אז ס'איז
¶33געדאר אנא ניט
¶34ווי א יכפוס קיים זו אז ולנער בכל ויף מצוה ומצוה שאין, ויגן כמדון ומציאור טאקע, און ס'איז דאך דאס א כמדון ומצוה אין יחידיש תסלו,
¶35במילא תצי' רחן און ס'איז דאך דא למטה ארום, אז שמעט מען ארום אויף שמעט מען למעלה בנוגע, מה המסלמי הצדקה.
¶36און אז ס'איז ווארט בכבד מהגבין והגבין בשולה אפשר איז די משנה בקניא ובכנא, לחבשין במעלה כאן במקום, כאן דער פשטן יום.
¶37אדער ס'איז וואס איז דא?
¶38און דערפאר וואס איז דא?
¶39און דערפאר איז דא?
¶40און דערפאר איז דא? און דערפאר איז דא?
¶41דערפאר וואס דערפאר איז דא? דערפאר וואס דערפאר איז דא?
¶42דערפאר וואס דערפאר איז דא?
¶43דערפאר וואס דערפאר איז דא? דערפאר וואס דערפאר ס'איז דא סאמפי אז ער איז פארשטן, ס'איז פארשטן, און ס'איז פארשטן, און ס'איז פארשטן,
¶44און ס'איז פארשטן, און ס'איז פארשטן, און ס'איז פארשטן, און דא איז פארשטן, און דא איז פארשטן, און דערנאך איז פארשטן, און דערנאך איז פארשטן, און דערנאך איז פארשטן, און דערנאך איז פארשטן, און דערנאך איז פארשטן,
¶45און דערנאך איז פארש הרעה, ס'איז מטה, ווי ס'איז ניט מטה, אנא נטנה, ס'איז דא דער ערשט החדים מתישן כמו שעור, כאן הרבי וכאן הרבי וכאן הרבי וכאן הרבי וכאן הרבי וכאן הרבי וכאן.
¶46ס'איז נצטייער ווי זיינען ממילא, ממילא, ממילא.
¶47איז וואס ס'איז משא מ נימשא זה, ער איז נצטייער בקופת החלטאים ו”על כל פנים תפשיות” אתם, בכימון שכאן בו ההדגשה שזה ומצרים, דא?
¶48איז דא? איז דא?
¶49איז דא? איז דא?
¶50איז דא? איז דא? איז דא? איז דא? וואס איז דא? איז דא?
¶51איז דא? דעם שיעור למטלבן על געהלס,
¶52ביי שיעור האט ער אפי' ניט ער ניט חנסי דת מקדש, כמטלבן, אפי' ניט אין תרופן, מעני אתה מחנוך אתה נחשי דך בפועל, אז כתלפנים האט מען אשריב צי א מונח וואו ער האט נעשים פון א מונח כוס,
¶53מיט דעם פון, ווי ער איז פאר מונח, און דער ביי אחרי פני מכורב, וואס דאס איז דאך איטער עצים, אז ס'איז פאר פארשטאנדיק, וואס דעמאלט איז דעמאלט קבלתא דמיא, ס'איז ד דאך מה לקודש והגרפצחץ ומאבן כידוע זה, אז רכון, אדם און א חלק הפנימי והגלנגע,
¶54בטשו בראש איז א מארף ותקדא אן עניין יחוטה ואיתה, והאט אחת ”כנגד המאור, כנגד” ארטה, ומזביר את ה”אם, כנגד המאור, כנגד” המאור, ”כנגד המאור, כנגד” המאור, ”כנגד המאור, כנגד” המאור, ”כנגד המאור, כנגד” המאור, ”כנגד המאור, כנגד” המאור, ”כנגד המאור, כנגד” המאור,
¶55”כנגד המאור, כנגד” המאור, כנ איז ער וואלט אין צווייטער ווי ער איז למטה בחיון אין מדרשי ומטה ברית וזכר לא אין בני נח,
¶56איז שמעת ברית וזכר אלקים איז כולן ”מיני נשיא וניני” נאמר, והגח אז רבה אבינו צי כבי נתענין סיום ברית מיני אבינו, ווי ער האט אמת"ע ברית בנצחים,
¶57והגח יסוך שמע לבית וזכר אלקים איז כולן א חילוק קורא און המנין.
¶58רבא נוספקי ברענגען, ככלת בויז ועלן ווען ווען ס'איז דאך א בישבו מה קומען?
¶59איי, און נאך קומען? ס'איז נאך קומען? ס'איז דאך א קומען?
¶60און דערפארשטאנדיק וואס דערפארשטאנדיק, דערפארשטאנדיק, דערפארשטאנדיק, דערפארשטאנדיק,
¶61דערפארשטאנדיק, דערפארשטאנדיק, דערפארשטאנדיק, דערפארשטאנדיק, דערפארשטאנדיק, דערפ
¶62איז דאס פארשטייט? ס'איז דא רבוי אויף רגע דער כתוב,
¶63ווארום ער האט זיי מרכיך כתוב לדובה הכתובים, ווי די מבלא לפי זהר, על כתוב ואת וקדם שכל המסורים מסיים אין מבין תף עד מפיין.
¶64און ווי כאי מ'האט אויך מ'האט אויך מ'האט אויך...
¶65ס'איז כתוב מפורש בטוב.
¶66און ווי מ'האט מחסיר ממילא מליאמר ארח? למטה?
¶67די מבנה כתוב לטוב לטוב לטוב לטוב לטוב לטוב לטוב לטוב לטוב לטוב לטוב ל� איז ער כתוב כתוב בכתוב, ס'איז דאך חכים ”בחנפיהם על הכפרות”, וכאן הם לא יבריין לא יבריין ממעלה הכפרות אלף ער כפרות והמעל גופא איז דאך חכי' לכתחי' ליאל.
¶68וכפי שהמטוב, ס'איז כאן כיתרון נוסף שזה ושיכות הנצרון מיינגען, למה אים נצערם לפן כתוב.
¶69ס'איז דאך די פני משה בחור כתוב, אז ולא באופן שאיז קרפא למטה ותר, והעיקר שאת נפיין צי שם לא יא סיגבי ”לא יבונדנו יטעס למטה” ובסליחה ס'איז דאך אפילו על הקפזין.
¶70און ווי ס'איז דא געווארן דא געווארן, דא גאר דאס אינט, וואס איז מוכה ניטא אין, ווספי ווספי ווספי וואס ער האט זיי מעוסקים פון אים מגיין לקבונו, און ווי איז דערנאך א חקם מטמר, ס'איז ניטא נאך אים געפינט דערפון,
¶71איז ניטא קיין אין חוק. איז ניטא קיין אין חוק.
¶72איז ניטא קיין אין חוק.
¶73איז ניטא קיין אין חוק. איז ניטא קיין אין חוק. איז ניטא קיין אין חוק.
¶74איז ניטא קיין אין חוק. איז ניטא קיין אין חוק.
¶75איז ניטא קיין אין חוק.
¶76איז ניטא קיין אין חוק.
¶77איז ניטא קיין אין חוק.
¶78איז ניטא קיין אין חוק.
¶79איז גאול דער עופן? ס'איז דא אויף דער מדעה שוין רבי'ן, רובי כלים פון אחתים אבער וואס ס'איז דאך דער ענין, און ס'איז דא אינטער פון שבענין, איז דער חינוך פון שבענין, איז דער חינוך פון שבענין, איז דער חינוך פון שבענין, וזאל מען אין רחמי דערן, ועל עפניך דערנאך,
¶80אז ער האט דאך אפלאך פארשטאגט די ווי די ענינים, איז דער הכל נאך ווי איז אי ריחד צו חסיד וויינקער איז
¶81דער קינדער פון מעגיש ובמישן ובן טסח, להכתיר את הנלח ובמלח ובמלח ובמלח ובמלח ובמלח ובמלח ובמלח איז דאס איז ניטא, און דאס איז נמאגיש אז ס'איז העומר בדוקא איז דער במילא דער חסיד ובמילא דער חסיד ובמילא איז דאך דער חסיד ובמילא,
¶82און ווי ס'איז דאך כבוד פון רמי'ן און דער חסיד ובמילא, און דער חסיד ובמילא, און דער ח
¶83אז מ'קומט אין איש אז מ'קומט קומט אין איש אז מ'קומט קומט אין איש אז מ'קומט קומט אין איש אז דאס איז געווען ניט קיין, און דאס איז געווען ניט געווען ניט געווען ניט געווען ניט געווען, ניט געווען ניט געווען ניט געווען ניט געווען,
¶84ניט געווען ניט געווען ניט געווען, ניט געווען ניט געווען ניט געווען, ניט געווען ניט געווען ניט געווען, ניט געווען ניט געווען, ניט געווע דעם שטייט, וואס דעמאלט איז דאך דעמאלט, וואס דעמאלט איז דאך דאס פארשטאנדיק, וואס דעמאלט איז דאך דעמאלט פארשטאנדיק,
¶85וואס דעמאלט איז דאך דעמאלט פארשטאנדיק, וואס דעמאלט איז
¶86דאך דעמאלט פארשטאנדיק, וואס דעמאלט איז דאך דאס
¶87אראפגעבן דעמאלט, און ווי דעמאלט איז דא נשאה מעירה מעירה מעירה מעירה, דארף מען אויף אים קו, אז
¶88איז ער דער ודאי' כנער פולבשם משהו שיכולה החזיקתא מספח אהב, עלי' כך בשפילי הים רבינו דסוקים, כדי ס'איז אן עשינו ראוה אין זו,
¶89ומקבלין משהו מנימי יהדות.
¶90און אזוי איז נחומרין, קוק א חיצא תעפקיס, איז דאך דער זמן אזוי ווי ער וועט גיין מקוין און מקוין תבואה, אזוי איז איקות עקולה ורחומה וריבנים.
¶91דערפאר איז ווי די תקפיסה במוחך די קבן הרי פון משהין כן נעצת הדור אין דעם א חורך, אים כמצפד איז טאנקען ווי ס'דארף אזוי אפשר יעדער רבי' לו, ס'איז שוין יחדיו, שאין לבקעוי קען,
¶92און כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כ בטוחן התורה אין דער מסתנא, ווי מ'איז געווען ל”כל מצוות מעשה”,
¶93נאך ניט שוין מצוות חילים, ווי ציצון, ס'איז די טבעות, וכהוצא בזה.
¶94מעשיך ומצוות מעשיך ומצוות מעשיך ומצוות מעשיך ומצוות מעשיך ומצוות מעשיך ומצוות מעשיך ומצוות מעשיך ומצוות מעשיך ומצוות מה ש”הוא שמקשר את” ציון וברותו ים ומצוה למעשה יאר כמצו ימים, איז דער תפילין בציפות ומקשר את ציון,
¶95הריש דת ”ושופריו כמה הליכה” שזי, ווי גאנקענט זיי א מחייו, און דערנאך איז שכל דערנאך וואס פאכפן, איז
¶96אין כל הציבורות, און דוקא ווערט שוין חגן, איז ער וועט זאגן מאכן, אז דער סיום אחד איז קצה תביא תמוז.
¶97און מאמרי, אז מ'איז קודם כל דערפאר דערפאר געווארן.
¶98איז ער בדערט אז...
¶99בדערט אז... ביז צי אין אחד ומצאת קצה תביא תמוז זאל זיין דארף מן חיים, בדערפאר געווארן.
¶100ס'איז דא דא דא דא געווארן.
¶101וואס דערפאר איז תודה רבה ולנחת רועה, איז דאך ניט קיין בהשפחה און מ'דארף ער זיין געווען.
¶102און מ'זאל דערפאר.