טקסט

¶1יוטעת כסלו תשל"ד זיצט און ער האט נאך ניט אנגעפאנגען?

¶2די אלע ווייסן דאך וואס ס'האט זיך דא צוזאמענגעקליבן אין א מיטן וואך, וואס דאס איז אין צוזאמענהיינג מיט יוטעת כסלו, וואס הויבט זיך אן היינט ביינאכט, וואס דער ענין פון יוטעת כסלו איז וואס דעמאלט איז געווען די באפרייאונג פון דעם אלטן רבי'ן,

¶3פון דעם מאסר וואס ער איז געווען פארהא פטעט, וואס ער איז געווען אין דזשואל.

¶4וואס פונקט אזוי ווי דער מאסר איז געווען ניט קיין ענין פרטי פון אן איש פרטי, ניט אן איינצעלנע פאסירונג מיט אן איינצעלנע פערזאן, נאר אן ענין כללי וואס ס'איז געווען נוגע גאנץ 'כלל ישראל',

¶5ווארום דאס האט דעמאלט געווען פארבונדן מיט פארשפרייטן תורת החסידות וואס זי באלייכט זיך אויך די תורת הנגלה מיט א ספעציעלן צוגאנג צו תורת הנגלה, און ווי דער אלטער רבי האט מבאר געווען בכמה מקומות ובכמה פעמים, אפילו מאל,

¶6אז די כוונה איז אין תורת החסידות איז, אז דאס איז ניט שייך מערניט ווי א טייל פון אידישן פאלק, נאר פונקט אזוי ווי די גאנצע תורה איז דאס א שייכות און דאס איז א טייל, און היא ”חיינו ואורך ימינו” פון יעדער אידן, אין משך פון אלע דורות.

¶7און ווי גערעדט כמה פעמים, אז בא מתן תורה, וואס דעמאלט האט מען געגעבן די עשרת הדברות, וואס זיי זיינען כולל, ווי ער זאגט אין זהר, די גאנצע תורה,

¶8און ווי אויך מרומז אין גמרא, אז אין עשרת הדברות איז אלץ אריינגעגעבן געווארן, ”אפילו מה שתלמיד ותיק” אתיר לחדש וואס אין משך פון דורות ביז די לעצטן דורות וועט תלמיד ותיק מחדש זיין איז דאס שוין אריינגעגעבן געווארן אין די עשרת הדברות איז דאך דערפון פארשטאנדיק,

¶9אז פון דעם סגנון פון דעם לשון פון עשרת הדברות קען מען וויסן בהנוגע צו אלע חלקים פון תורה, אפילו אט דאס וואס ”תלמיד ותיק עתיד” לחדש אין סוף פון אלע דורות.

¶10און די עשרת הדברות זיינען געזאגט געווארן בלשון יחיד דוקא ”אנכי הוי' אלקיך אשר הוצאתיך” און אלקיך ניט אלקיכם אדער הוצאתי אתכם אף על פי וואס דאס איז דאך געזאגט געווארן צו דעם גאנצן אידישן פאלק, וואס ס'איז דעמאלט געווען ביים בארג סיני,

¶11און אויך צו די אידישע נשמות פון אלע דורות, ווי ער זאגט אין פרקי דרבי אליעזר, וואס זיי זיינען אויך געשטאנען בא 'קבלת התורה', בא מתן תורה, און האבן מקבל געווען די תורה,

¶12פונדעסטוועגן זאגט ער דוקא דער לשון אלקיך הוצאתיך 'לשון יחיד', כדי יעדערער ז ל וויסן, ז די ג נצע תורה, ביז ”כל מה שתלמיד ותיק עתיד לחדש” איז געגעבן געוו רן יעדער יחיד.

¶13על אחת כמה וכמה נייע באלייכטונג אין תורה, אין די וו ס מ'ה ט געלערנט ביז דעמ לט, און נייער דרך אין לערנען תורה, אין דרך החסידות, איז ד ך זיכער ז ך וו ס איז שייכות און נוגע און סוף-כל-סוף וועט דאס דערגיין צו יעדער אידן,

¶14וויבאלד אז דאס איז א חלק וואס איז געגעבן געווארן ביי ענין און א חלק וואס איז געגעבן געווארן בא מתן תורה, וואס דאס איז דאך געווען פאר כל ישראל ”עד סוף כל הדורות”.

¶15און וויבאלד אז דער ענין המאסר איז געווען פארבונדן, אפשר וועט מען קענען שטערן צו דער הפצה פון תורת החסידות, איז

¶16דערפון אויך פ רשט נדיק, ז סיי דער מאסר און די גאולה איז ד ס בלשון הידוע ”לא אותי בלבד גאול” הקב"ה נ ר ד ס איז גאולה פון יעדער אידן און פון לע אידן,

¶17אפילו די וו ס דערוויילע מאיזו סיבה שתהי' לערנען זיי נ ך ניט תורת החסידות איז ד ס זיי אויך נוגע וויבאלד אז אלע אידן,

¶18פון ”ראשיכם שבטיכם” ביז ”חוטב עציך” ”ושואב מימיך” איז דאס ווי דער בעל השמחה והגאולה ווי דער אלטער רבי זאגט אויף דעם איז דאס ”קומה אחת שלימה” זיי זיינען אלע טיילן פון איין און איינציקער קומה, פון איין און איינציקן ענין.

¶19איז דאך דערפון פארשטאנדיק, אז אויב ס'איז נוגע א חלק פון דער קומה איז דאס נוגע די אלע איבעריקע חלקים, וויבאלד אז דוקא דורך אלע חלקים צוזאמען ווערט דאס אנגערופן שלימה דאס שטייט בשלימות.

¶20און ס'איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז סוף-סוף איז אן ענין וואס איז מחי"א טייל פון דער קומה, מוז דאס אנקומען צו כל חלקי הקומה, ס'איז דא דער אונטערשיד צי דאס קומט אן גלייך, בבת אחת אדער דאס נעמט א וויילע, און אין דעם חלק התקומה איז מאיזו סיבה שתהי' קומט דאס אן א ביסל שפעטער.

¶21וואס דערפאר זעט מען דאך אויך בפועל, אז מזמן לזמן ווערט אלץ מערער נתפשט די ידיעה וועגן תורת החסידות און דער לימוד פון תורת החסידות,

¶22וואס דערפאר איז אויך, אז ס'קומט דער טאג פון יום ט' כסלו, וואס דעמאלט איז דאך ”בכל שנה ושנה” חזר"ט זיך איבער דער זכרון דער דערמאנען זיך אויף די פאסירונגען וואס זיינען פארבונדן מיט דעם טאג, און א דערמאנונג וואס תורה רופט אן בשם זכרון דאס הייסט, אז דאס ברענגט אראפ פון אזכרים קומט דאס אראפ אין נעשים אין מעשה בפועל,

¶23איז ד ך דערפון פ רשט נדיק, ז כדי די מעשה בפועל, וו ס ”המעשה הוא העיקר”, ז ל זיין בשלימות און מיטן ג נצן שטורעם איז ד ס אויך גרויסער סיוע אין דעם, ז דער נזכרים ז מ'דערמ נט זיך אויף דער גאולה, וו ס דעמ לט ה ט זיך נגעהויבן יפוצו מעיינותיך חוצה כידוע די שיחה וו ס ס'איז שוין געדרוקט אין דעם.

¶24איז דורך דעם וואס דער נזכרים ווערט געמאכט מיט חיות און מיט לעבעדיקייט, ובמעמד כמה מישראל וואס קלייבן זיך אלע צוזאמען כדי צו דערמאנען זיך צוזאמען און איבערלעבן דעם ענין נאכאמאל קומט דאס דערנאך אויך אראפ אין דעם עיקר, וואס דאס איז די מעשה,

¶25אז במשך כל השנה שלאחרי זה זאל זיין דער 'לימוד התורה' בחיות, און כידוע די דריי אהבות אהבת אהבת השם און אהבת התורה און אהבת ישראל פון יעדער אידן וואו נאר ער געפינט זיך, אף על פי וואס ער האט צו אים דערוויילע נאך קיינמאל ניט געזען,

¶26און ער געפינט זיך פון אים בריחוק מקום גשמי, און אויך בריחוק מקום רוחני, איז ער ד ך בער אויך ביידע זיי זיינען ד ך טיילן פון די ”קומה אחת שלימה” ז ל זיין אויך ט די אהבה מיט דער שלימות און מיטן ג נצן שטורעם ווי די אהבת התורה און אהבת ה.'

¶27און ט דעמ לט ווערט ד ס דער ג' קוין שעליהם העולם אומר.

¶28בדוגמא פון די ג' קוים וו ס די משנה דערמאנט פון ”תורה עבודה וגמילות חסדים” ט זוי איז ד ך אויך ד אין דערויף ווי ס'קומט רויס אהבת התורה, דער קו התורה, אהבת ה וו ס ד ס איז דורך ענין התפילה, און אהבת ישראל וו ס ד ס איז ד ך דורך גמילות חסדים, אין לע-ערליי אופנים, וו ס ד ס איז ד ך כולל המצוות כולם,

¶29כמבואר אין ספרי מוסר און נ כמער אין ספרי חסידות, איז דורך דערויף וו ס מ'שטורעמט-אויף בי וט כסלו דעם זכרון קומט דערנ ך רא דער ונעשים מיטן ג נצן שטורעם, און אין ן אופן ווי דער לטער רבי שרייבט אין זיין אגרת וו ס איז פ רבונדן מיט דער גאולה, ז ד ס איז געווען ווען ער ה ט געז גט ”פדה בשלום נפשי”,

¶30אז מ'טוט אין די אלע ענינים מתוך שלום, בלשון הגמרא ”שלום בפמעלה של מעלה ושלום בפמעלה של מטה”.

¶31וואס אין די פירושים בזה וואס דער בעל השמחה ברענגט אין לקוטי תורה איז דאך אויך ד דער פירוש בפמעלה של מעלה אז ס'ווערט שלום צו וויסן די שרים פון אלע אומות מיטן אויבערשטן,

¶32כביכול, וואס ער איז דאך דער כביכול פון עם ישראל קומט ד ס רא אויך אין ”שלום בפמלא של מטה” ד למטה אויך צוז מען מיטן פירוש, ווי דער לטער רבי טייטשט ד ס דער שלום צווישן 'נפש האלקית' און 'נפש הבהמית'.

¶33און ס'ווערט דעמ לט ”ונתתי שלום בארץ” וואו נ ר איד געפינט זיך, על אחת כמה וכמה, אין 'ארץ הקודש', און ווי ער איז דערנאך ממשיך,

¶34ז וחרב לא תעוו בארציכם ווי רש"י ברענגט רא דעם טייטש ”אפילו חרב של שלום” און ס'וועט זיין ביז ”ואולך אתכם קוממיות” ז אידן וועלן גיין די לעצטע טעג פון גלות, חושך כפול ומכופל, מיט ”קומה זקופה” ניט נתפעל ווערן פאר קיינעם ניט,

¶35מערניט פארן אויבערשטן אליין, וועט דאס ארא ברענגען בקרוב ממש דער ”ואולך אתכם קוממיות” אז 'קאתי מר דא מלכא משיחא' ”ויולכנו קוממיות לארצנו” בקרוב ממש.

¶36איז דערוויינער

¶37איז נאך קיין נאמען צוויקלענגען דעם אויבערשטן, ניט עטלעכע ווערט איבערקייגנדיק דעם סיפי אויף די בשעתה כלי