Text

¶1מ'געפינט זיך דאך אין סוף פון ארבעה עשר, און די התחלה פון חמשה עשר, וואס בחודש סתם איז דאך דאס אויך קיימסיהרא לאשלמותא, על אחת כמה וכמה אין חודש אדר, וואס גלייך משנכנס אדר איז מען שוין מרבה בשמחה, עאכו כמה וכמה אז נכנס איז שוין אריין ביז קיימא סיהרא באשלמותא ביום שלפני זה, וואס ס'האט זיך ערשט אג געענדיקט, און מ'ענדיקט דאס מיט אחת צדיקים יודו לשמך ישבו ישרים את פניך און אויך פארבונדן מיט דער מגילה, וואס מגילה נקראת איז דאך אויך ביז חמשה עשר אנהויבנדיק פון יום אחד עשר, וכמוזכר לעיל, דער מאמר המשנה בזה, און דער פירוש השלע בזה, אראפגעבראכט אויך אין חסירות, אז יו דא איז פארבונדן מיט די התחלה פון שם הוי מיטן סיום, וואס דאס איז די התחלה אין א סדר העבודה וואס ס'הויבט זיך אן מיט ובקו יו דא,

¶2א, און מסתיים דערנאך מיט יו'קו, וואס דאס איז די התחלה פון שם הוי'און דער סיום ושלימות העבודה בחמשה עשר, וואס דאס איז דאך קיימא סיהרא באשלמותא. און דערנאך קומט נאך צו בשנה זו, אז דאס איז דאך ה'שנת ניסים אז דער גאנצער יאר, עאכו כמה וכמה די ימי סגולה פון דעם יאר, אז עאחת כמה וכמה די סגולה פון דעם חודש, פון א חודש וואס דער גאנצער חודש איז ניט סתם א סגולה חודש, נאר א חודש וואס ונהפוך הוא, אז די אלע ענינים בלתי-רצויים איז ניט זיי ווערן בטל, נאר ווי דער רמב זאגט בנוגע לכל הצומות אז לעתיד לבוא, איז ניט נאר די צומות ווערן בטל, נאר יהפכו לימים למועדים טובים ווי אמת והשלום אוהבו, וואס דאס איז דאך אויך דער ענין פון פורים, האט דאך אנגעהויבן נאך אין יום י'גו'דער שבת בקביעות שנה זו, איז געווען דער נקהלו ועמד היהודים על נפשם וואס פארשטאנדיק, אז דאס איז דאך אויך א ביאור, ווי אזוי קען זיין אז נקהלו היהודים בשעת ס'איז דא י'ב'שבטים

¶3אדער יו'ג'שבטים, און אין יעדער שבט איז דא א ריבוי בתי אבות, און דערנאך אין יעדער בית אב איז דאך דא כמה אנשים, נשים וטף, ביז וואנענט אז אנשים פון ימי בני עשרים ולמעלה מזה, איז שוין דא ששים ריבוי, וואס דאס איז דאך דא בכל דור ודור, דערנאך איז נאך דא ווי ער זאגט אין תניא, אז די ששים ריבוי זיינען שרשים, און בכל שורש איז דא ששים ריבוי ניצוצות, און מבואר דארטן בארוכה, ביז וואנענט אז לחדא לספר כאין מספר וואס דאס איז דאך די אמת'ע מציאות פון יעדער אידן, אט ווי ער איז אפילו א יחיד איש אדער אשה אדער אפילו א קטן, איז ער אויך האט ער דעם חלק אלוקה ממעל ממש, און וואס דער חלק גענומען פון עצם איז דאך דאס ווי דער עצם אליין איז דאך פארשטאנדיק, אז ניט נאר חדא לספר כי אין מספר נאר ס'איז גאר העכער פון דעם גאנצן ענין פון מספר, אפילו ווי מספר איז אן ענין פון חשיבות הכי גדולה, פון חבן את ספיר

¶4אבן השמים לטוהר, ווי מ'זאגט אויך, אז די ספירות זיינען מלשון אבן ספיר, און ס'האט אויך דעם אפטייטש פון מספר, וביחד עם זה זאגט מען בא א אידן, איז ניט דאס איז דער עיקר ענין פון אידן, דאס איז א דבר נוסף, ווי מ'זעט אויך בפשטות, איז דאך א ענין פון מספר א דבר נוסף, משא'כן די עצם זאך אליין וואס מ'ציילט, על אחת כמה וכמה אז די עצם זאך איז פארבונדן מיטן עצם פון כל העצמיות, ביז עצמות ומהות אליין. וואס דאס איז אויך פארבונדן מיט דער קביעות פון שנה זו, איז דאך פורים איז דאך ביום הראשון בשבוע, וואס דעמאלט זאגט מען אויף דערויף יום אחד, און ווי ער טייטשט דאס אפ אין מדרש, דער אחד פון לשון יחיד, אז הקב דך הי'יחיד בעולמו, אף על פי וואס דעמאלט איז געווען אן עולם הכי גדול, ווי מ'זאגט דאך, אז גלייך ביום אחד איז שוין געווען אין דעם בראשית שלו איז שוין געווען ברא אלקים את השמים ואת הארץ וכל צבאיהם און דערנאך איז דאס ערשט ארויס מערניט מן ההעלם, ער הגילוי אדער מן הכלל

¶5לפרט וכיוצא בזה, ובפרט ווי אין קביעות שנה זו, וואס דאס איז דאך די שנת פון תה'שנת ניסים הרים ניסים על ההרים נאך העכער פון די הרים ווי עמאות, העכער נאך פון דער מעמד ומצב ווי די אבות ועמאות, ווערט נתגלה, אזוי בא יעדער אידן און ביי אלע אידן, וויבאלד אז מ'שטייט נאך מתן-תורה, און אין מתן תורה גופא איז דאך געווען די קיימו מה שקיבלו כבר בימי הפורים, וואס אט דעמאלט ווערט נתגלה בא יעדער אידן דער ענין פון פור הוא הגורל, וואס בא יעדערן איז דאך דא די דריי ענינים, ראשי תיבות חגיד דער ענין פון חלק און דער ענין פון גורל און דער ענין פון ירושה, וואס דער ענין פון גורל איז דאך למעלה מכל מדידה והגבלה, וואס דאס איז דאך דער ענין משותף פון ימי הפורים און יום הכיפורים, כפורים, דער ענין הגורל, וואס סיי אין פורים און סיי אין יום הכיפורים איז דאך דאס געווען פון די ענינים עיקריים, ואדרבא אין ימי הפורים איז דאס דער שם פון דעם גאנצן יום-טוב, זאגט מען דוקא, אז אף על פי וואס בלשון

¶6קודש איז דאס גורל, איז דער שם בלשון פרסי איז דאס פור הוא הגורל, און וואס איז נקבע געווארן און געבליבן אזוי לדורי דורות? איז דאס דוקא דער נאמען פון פור ואדרבא אין דערויף האט מען נאך מוסיף געווען פורים, און מ'האט דערנאך אויך אויפגעטאן, אז דאס וואס יום הכיפורים בשעת מתן תורה האט דאס באקומען דעם נאמען פון יום הכיפורים איז דאס פארבונדן דערפאר וואס דאס איז כפורים אז פורים איז נאך העכער דערפון, און דאס איז אבער על כל פנים כפורים איז דערפאר האט דאס דעם ענין הגורל און האט דעם ענין פון אחת בשנה, און האט דעם ענין פון אחת בשנה יכפר אז ס'ווערט דער ענין פון כפרה, ווי דאס איז תכלית השלימות, וועט דער עיקר אפטייטש אין כפרה ניט סתם וואס מ'איז מבטל די ענינים בלתי רצויים, נאר ס'ווערט דער תכלית השלימות, און וואס דאס איז אין יום הכפורים, און דערנאך איז נאך העכער דערפון אין פורים, און אזוי ווערט דאס איבערגע'חזר'ט מידי שנה בשנה, אבער ניט נאר איבערגע'חזר'ט ווי ס'איז געווען לפני זה, אדער אפילו ווי ס'איז געווען בפעם הראשונה, ווען ס'איז געווען דער ענין פון נס פורים,

¶7נאר ס'ווערט דערנאך בעלי', און א עלי'שלא-בערך, על דרך פון א עלי'פון גורל, וואס גורל איז דאך שלא בערך לגבי שאר הענינים פון שכל ומדידה והגבלה, און ס'ווערט דערנאך אויך ביז שלא בערך עצמו, אין דערויף גופא כמה פעמים שלא בערך, שלא בערך לגבי שלא בערך לפני זה. וואס אזוי איז דאס אויך בפשטות, וואס ס'מאנט זיך בא יעדער אידן, און מ'גיט יעדער אידן דעם כח, על דרך ווי רש יי איז מרמז, וכמדובר לעיל, אז יעדער איד האט אויף זיך דעם ציווי פון שמן זית זך בלי שמרים, ווי רש י ברענגט אראפ, און ברענגט אויך אראפ דעם טעם, אז פארוואס איז יעדער איד בלי שמרים? דערפאר וואס מגרגרי בראש הזית אז ס'איז דא דער ענין הזית פרי תואר כרו הוי'שמוך און אין דעם זית איז דא דער ראש הזית, און דערנאך איז דא אין דערויף גופא אין דעם ראש עצמו דער מגרגרי בראש הזית, וואס דאס איז דער ענין ווי ס'איז למעלה מלמעלה,

¶8ושלא בערך, חכף ושלא בערך, וואס דאס איז אויך ווי די קביעות שנה זו איז דאך דאס די התחלה פון פרשה כי תשא, וואס אין דעם נאמען אליין פון דער סדרה איז שוין מודגש דער ענין כי תשא, און מ'זאגט, אז גאר ניט דאס איז גאר דער עיקר, דאס איז מערניט אנגעוויזן דעם צייט ווען ס'קומט נאך א גרעסערער ענין, און מ'זאל וויסן ווען איז דאס די סייט? זאגט מען אז כתשת ראש בני ישראל אט דעמאלט ווערט דער לכפר על נפשותיכם און כופר לנפשותיכם, ביז אין אן אופן פון ונתנו, ווי דערמאנט פריער, אז ונתנו האט אין זיך די סגולה אז בגלוי איז ער נקרא באופן ישר והפוך, איז ווי מ'לייענט דאס מתחילתו לסופו אדער מתחילתו לתחילתו, איז דאס אלץ דער ווארט ונתנו, וואס דאס באווייזט אויך און מהות פון א אידן, אז א איד באשטייט אין דעם וואס ער טוט דעם ענין פון ונתנו, אני נבראתי לשמש את קוני, און אין אן אופן פון נתינה, ובאין יפה נותן, אז ער גיט זיך אינגאנצן אוועג צו קונו, וואס אין דעם אויבערשטן אליין איז דאך דאס נאך העכער

¶9פון ברוך אותך און ברוך יוצרוך און ברוך בורך און ברוך קונך, וואס איז פארבונדן דוקא מיט עולם האצילות, און אין עולם האצילות עצמו די אצילות שבהאצילות, און נאך העכער פון כל העולמות כולם, וואס דעמאלט ווערט דאס דער אמת'ער נשיאת ראש, און דער אמת'ער ענין ווי ס'איז העכער פון דעם גאנצן סדר השתלשלות, איז אויך וואס גלייך די מגילה הויבט זיך אן און זי ווערט אנגערופן מגילת אחשורוש אף על פי וואס לכאורה איז דאך דאס אן ענין פארבונדן מיט אסתר, און פארבונדן מיט מרדכי היהודי, און פארבונדן מיט ניסן של ישראל, איז גלייך די התחלה פון דער מגילה איז, אז מ'זאל וויסן זיין, אז אויף אזוי קען זיין אט די אלע ענינים וואס ווערן דערנאך דערציילט אין דער מגילה, איז דער ביאור בזה, און דער ביאור פארשטאנדיק אפילו בפרס ומדה, אפילו בא אומות העולם, אז וויבאלד אז דאס איז געווען ויהי בימי אחשורוש איז דאס דעמאלט פארשטאנדיק, און ווי ס'איז פארשטאנדיק אויך בא ניט-אידן, פארוואס ס'קען זיין די אלע ענינים המסופרים לאחרי זה, ביז תוקפו של נס, וואס נדדה שנת המלך, שנת מלכו של עולם,

¶10און ווי איז דער סיום המגילה, וואס דער סיום המגילה איז דאך דובר שלום לכל זרעו אז מ'קלייבט צוזאמען יעדער איד און אלע אידן כל זרעו, ניט ווי ער זאגט שריער לרוב אחיו נאר דערנאך איז בנוגע דובר שלום אמיתי איז דאס בשעת ס'איז כל זרעו, און מיבאלד אז בא יעדערן פון זיי איז ניכר אז דאס איז זרעו איז ער איז מרדכי היהודי, און דאס קומט אין אן אופן פון זרע, וואס דער ענין פון זרע באווייזט דאך אז דאס איז עושה פרי למיני הו, אז דאס איז נרות להאיר און פירות וואס ברענגען פירות, און פירות וואס ביז עד סוף כל העולם, ווי אפגעטייטשט אין חסידות דער סוף פון יעדער ענין של העלם והסתר, און ס'שטייען כל ענינים בגילוי, ביז וואנענט, אז וואס שטייט בגילוי אין דער מגילה? דוקא די ענינים וואס זיי זיינען ניט קיין שמות קדושים בגלוי, שטייט דוקא לכאורה ענינים וואס דאס איז חול, דערפאר וואס דאס איז אזא חול וואס איז אריינגעשטעלט געווארן אין דער מגילה, איז ער געווארן אויס חול, און ס'ווערט נאך העכער אפילו פון שם הוי וואס דערפאר איז שם הוי'שטעלט זיך ערשט צוזאמען פון ראשי תיבות און סופי

¶11תיבות פון די ווערטער ווי זיי שטייען אין דער מגילה, וואס זיי זיינען ניט דער ענין פון שם הוי ניט דער ענין פון שאר שמות, און ניט דער ענין אפילו פון כינויים וואס חניו ורחם וכיוצא בזה, איז דאך אויך ניט דאס איז דער ענין פון דער מגילה, און די מגילה איז דאס דוקא וואס ס'הויבט זיך אן, כמדובר, אז דאס איז ניט כתרו קודש ס'איז מערניט ווי א מגילה, און נקראת בשם אגרת, לכאורה ניט קיין ענין פון קיימא, וביחד עם זה איז דוקא מצד דערויף וואס מצד עצמו, און ווי וועלט נעמט דאס אן, ובפרט אומות העולם האבן דאס אנגענומען, איז דאס געווארן אפילו ניט קיין ספר, נאר מערניט ווי אן אגרת, און ווי די גמרא טייטשט דאס אפ, אז אן אגרת איז אין ספר להתקיים משא'כן דער ענין פון ספר, איז דוקא די אגרת איז געווארן לא יוסופו מזרעו ומפי זרע און מזרע זרעו, ביז אין אן אופן אז ס'ווערט אזוי ניט סתם בא זרעו, וואס ס'האט אין זיך עפעס אן ענין, אן אויסגעטיילטקייט, נאר ווי דערמאנט פריער לכל זרעו,

¶12און ביז וואנענט אז ביי זיי ווערט אויך נתגלה דער ענין פון אחשורוש אחרית וראשית שלו, וואס דאס איז דאך אויך דער ביאור בפשטות, וואס איז דא דער אויפטו, אז ס'איז געווען א מלך וואס איז פארבונדן מיט מלכי פרוס ומדי, און ער האט געהאט אט דעם און דעם נאמען, און דוקא בשעת מ'דארף דערציילן דעם נס פורים, כולל דעם ענין פון קיום ומה שקיבלו כבר נאך העכער פון מתן תורה, איז דער קיום פון מתן תורה ערשט געווען בימי הפורים, איז מיט וואס הימט מען דאס אן? אז אט דעמאלט האט געלויכטן ויקרא האלקים לאור יום איז וואס פאר ימים איז דאס געווען? ימי אחשורוש, און מ'טייטשט דאס אפ אז אחרית וראשית שלו. וואס דאס איז אויך א הוראה צוזאמען מיט א נתינת כח אויף דער עבודה פון כל זרעו, אז יעדער אידן, וויבאלד ער האט געהערט צו זרע אברהם יצחק ויעקב, האט ער אין זיך דעם ענין אויף אחרית וראשית שלו, אז אף על פי וואס דער אויבערשטער האט אראפגעגעבן זיין נשמה אין אן עולם וואס איז פארבונדן מיט זמן ומקום, וואס דאס איז דאך פארבונדן אז ס'איז דא אן אחרית און ס'איז דא א ראשית און ס'איז דא ענינים

¶13שבמטיין, און ס'איז דא א גאנצער פון סדר השתלשלות איז דאס מערניט וואס ס'ווייזט זיך אויס, אז דער איד איז אונטערווארפן צו ענינים פון אחריות וראשית, די אמיתיות איז און די מציאות איז, ביז וואנענט אז דאס ווערט די אמיתיות און די מציאות בא ניט-אידן אויך, אז דער איד ווערט א בעל-הבית, אז ס'איז דא א וועלט, און ער נידערט, ערשט אראפ אין דער וועלט, ווארום מצד עצמו איז ער שלא בערך פון יעדער ענין של התחלקות, על דרך ווי ענין פון פורים איז דאך, אז ס'איז דוקא א שמחה עד בלא ידע. און וזיכער וועט מען אויך דאס באווייזן בפשטות, אין דער המשך ההתוועדות וואס מ'וועט ממשיך זיין אלס אן ענין פון התוועדות של פורים און אלס אן ענין של סעודת-פורים, אף על פי וואס דערויף וועט מען זיך דארפן וואשן נאכאמאל, וויבאלד אז מ'האט מפסיק געווען און געמאכט ברכת המזון, אז דאס איז דאס פורים שלפני זה האט מען דאך אבער פון יום ראשון גייט דערנאך אוועק וואס ער איז כולל אין זיך, את השמים ואת הארץ שנברא, און דערנאך ונתגלה אין די גאנצע טעג שלאחרי זה, וואס זיי זיינען דאך כולל די גאנצע טעג פון דעם גאנצן סדר השתלשלות,

¶14ווי אראפגעבראכט אין חסידות, אז יעדער יום ראשון איז דאס בדוגמא פון יום ראשון פון מעשה בראשית, וואס דערפאר איז דאך אויך דער זעלבער שיר של יום ביום ראשון של מעשה בראשית ווי דער שיר של יום אין יום ראשון בימינו אלו,

¶15כל הענינים געשטאנען בגלוי, ביז בגלוי אויך אין פרטים ופרטי-פרטים, ועל דרך זה ביום השני וביום השלישי וביום הרביעי וביום החמישי וביום הששי, על אחת כמה וכמה ביום השבת, פארבונדן מיט יום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים, בעזליני מיני וואס מ'שטייט דאך איצטער אין מוצאי שבת, וואס דאס איז דאך כל ענין פון יום ראשון איז דאך, לכל ראש, אז ער קומט אלס נאך דעם יום השבת שלפני זה, און דערנאך ווערט דאס פון יום ראשון א יום אחד, ביז ווי ער טייטשט אפ אין מדרש אז דאס איז פון לשון יחיד, אז דעמאלט ווערט נתגלה אין וועלט ווי אזוי דער אויבערשטער איז יחידו של עולם, אז לקורא דא אן עולם, און אן עולם מיט א גאנצן סדר השתלשלות, איז דאס איז וואס איז די יחידו של עולם? איז דאס דוקא די דרגות יחידה וואס דאס איז אין דעם אויבערשטן העכער נאך פון די דרגות פון למעלה וואס זיי זיינען למטה מיחידה, בדוגמא ווי אויך די דרגות בא יעדער אידן, וואס את העולם נתן בלבם איז דאך אויך דארט ווי יעדער איד האט דאך

¶16דעם נפש שלו און רוח שלו און נשמה שלו און חיות שלו, ביז אויך די יחידה שלו. און די יחידה שלו ווערט אנגערופן דערפאר וואס יחידה ליחדה זי איז איין זאך מיט יחידו של עולם, און דאס נעמט דערנאך דורך דעם אידן גאר אינגאנצן, ביז וואנענט אז דאס ווערט די מציאות פון אלע דרגות הנשמה שלו, וואס טיילן זיך בכללות אין חמישות, חמישית יהי' לפרעה, ביז וואנענט נאך אויך העכער פון כל עניני שמות, על דרך ווי אין דער מגילה איז דאך ניטא קיין שם, און ניט נאר אז ס'איז ניטא, נאר די שמות זיינען למטה און ווערן אויפגעשטעלט ערשט פון די ראשי תיבות און סופי תיבות און גימטריאות, פון די ווערטער ווי זיי שטייען אין דער מגילה, פארבונדן, כאמור, דערמיט וואס דאס איז דובר שלום לכל זרעו, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט די גאולה האמיתית והשלימה, אז ס'ווערט בטל דער ענין פון פירוד, און ס'ווערט ואהבת לרעך כמוך במילא ווערט כל זרעו ביז וואנענט כל און כמוך ממש, כמדובר כמה פעמים,

¶17און דארטן ווערט דובר שלום אז יעדער איד און אלע אידן ווערן א דובר שלום אין דער גאנצער וועלט, אז זי זאל זיין אין אן אופן פון שלימות, אין אן אופן פון שלום, ביז דער אופן פון שלום פון מלך השלום שלו, וואס דאס איז שלמה המלך, און דוד אביו און דוד מלכא משיחא, וכמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז דאך אויך ווי אזוי קומט די גאולה האמיתית והשלימה? איז דאך דאס על ידי ענין השלום, וואס אויך פון דעם אפטייטש פון ענין של שלימות, און דאס ווערט ווי א איד איז נאך העכער אפילו פון ענין השלום, וואס דערפאר זאגט מען, אז שלמה וישב על כסא הוי און ער איז געווען דער מלך ישראל, וואס המלך הוא הכל איז דאס נמשך געווארן בגלוי בכל בני ישראל, ואנשים והנשים והטעפ שבימי שלמה, וואס פון זיי שטאמען דאך אלע אידן, און יעדער איד און אין יעדער איד, כולל אט די וואס געפינען זיך איצטער דא, און די וואס געפינען זיך איצטער ביז אין קצוי תבל, איז דאס אלץ זרעו וזרע זרעו פון אט די אידן וואס זיינען

¶18געווען בימי שלמה, וואס דעמאלט איז געווען תכלית השלימות, און דערנאך ווערט דאס אויך נתגלה, און ס'ווערט נתגלה אין יעדער אידן, ווי אזוי ער איז נאך העכער ווי ער האט געווען בימי שלמה, וואס דערפאר זאגט מען דאך, ווי דער מיטעלער רבי איז מאריך בארוכה, אז דער ענין פון פדה בשלום נפשי לאמיתתו איז דאס דוקא אין גאולה האמיתית והשלימה, וואס דאס איז נאך העכער ווי ס' געווען בימי שלמה, וואס שלמה שמו ושלום יהי'בימיו און וישב על כסא הוי קומט דאס ניט, און שלא בערך, צו דער פדה בשלום נפשי, ווי ס'איז געווען אין יו טס כסלו ביים אלטן רבי'ן, און דערנאך נמשך געווארן לנשיאים אחריו, ביז נשיא דורנו דעם רבי'ן דעם שווער, און אין אן אופן פון יוסף הוי'לי בין אחר און כל השומע יצחק לי, כמדובר כמה פעמים, און ס'ווערט דער תוקף ומיד ממש, דער פדה בשלום נפשו על ידי משיח צדקנו. ועוד והוא העיקר, במעשה בפועל און באופן פון זה יתנו, וואס דאס איז דאך אויך דער חלק אין חתה, דער חלק אין חומש פון יום זה, איז דאך אויך די התחלה פון פרשה כי תשא,

¶19רעדט זיך אויך וועגן זה יתנו און ונתנו און מ'מאכט דערפון אויף ווי מ'האט דעמאלט אויף געמאכט די אדנים פון דעם משכן, וואס אויף זיי שטייט דער גאנצער משכן, ועל דרך זה אויך די קרבנות וואס מ'האט געבראכט אין דעם משכן פון דעם מחצית השקל, ועל דרך זה והוא העיקר די קרבנות וואס מ'וועט ברענגען תוקף ומיד ממש, אין בית המקדש, מקדש אדנ'כוננו ידך", און הוי'ימלך לעולם ועד, און תיכף ומיד ממש. ובפרט אז מ'וועט נאך מוסיף זיין אין דער עבודה, אז אחרית וראשית וערט דאס שלו, ובפשטות, איז דאך דא אין דערויף כמה פירושים אין עבודה, ביז דער פירוש הכי פשוט, אז בשעת א איד גייט-צו צו אן ענין וואס ער דארף טאן ביום זה, וואס ס'קומט שוין אויך אז לאחרי כמה עבודות במשך היום האלט ער שוין כמה שעות ביום זה,

¶20האט ער אויך דעמאלט די ראשית העבודה שלו, ווערט דאס שלו און דאס איז פארשטאנדיק בפשטות, ער האט דאך דאס שוין געהאט דעם ראשית, ער האט אבער אויך, און ווערט אויך, באלעבאס, אויפן אחרית, אז דער אחרית איז אויך שלו, און נאך מערער, אז ס'ווערט ביידע ענינים צוזאמען, אז דער אחרית וראשית איז דאס שלו, על דרך ווי אין דעם נאמען אחשורוש, שטייען דאך ביידע ענינים אין דעם זעלבן ווארט און אין דעם זעלבן נאמען, און ס'ווערט דערנאך א דרשה און א פירוש אין תורה אור, אין תורה שבעל-פה, וואס דאס איז דאך ליהודים אותה אורה זו תורה, וכמדובר כמה פעמים ווערט אויך בא יעדער אידן אז ער ווערט באלעבאס אויף זיין אחרית, ווארום ער איז שוין באלעבאס אויף זיין ראשית, טאן אין זיין ראשית אין אן אופן אז שוין דעמאלט איז געווען כלול אז ער האט געטאן דעם ראשית באופן כזה, אז ער זאל זיין זיכער אז דערנאך וועט זיין דער המשך הדרוש ובאופן הדרוש, און ס'וועט זיין אויך ביז דער אחרית שוין המשך לאחריו, און ער דארף זיך אומקערן נאכאמאל צו דעם ראשית, וכמדובר כמה פעמים,

¶21און אויך דעמאלט איז ער אויך באלעבאס אויף די אלע ענינים, און ס'ווערט דער אחרית וראשית שלו בגלוי, על דרך ווי דער נאמען פון אחשורוש איז דאך געווען א שם שבגלוי, און נאכמערער געווען א שם וואס שטייט אין ספרו, מלכי מדי ופרס, ווי מ'זעט דאס אויך בפשטות, שטייט דאך דער שם אין די ספרים געשריבן אין די לשון עם ועם ולשון פרס ולשון מדי, שטייט דארטן אויך דער נאמען אחשורוש, אף על פי וואס די אותיות זיינען די אותיות פון לשון פרסי אדער לשון מדי, כמדובר כמה פעמים, אבער דער אויסשפראך דערפון, דער דיבור בגלוי, איז אויך דער דיבור אחשורוש, צי מיט א סמך אדער מיט א שין וכיוצא בזה, וואס דאס גיט א אידן נאכמערער כח, ער זאל זיך ניט דערשרעקן. היתכן, אז וויסנדיק מעמדו ומצבו, זאגט מען ביי אים, אז זיין עבודה יומית, ימות החול, און אפילו בלילה, און אפילו בקרוב לחצי הלילה,

¶22וואס דעמאלט בתחילת הלילה איז דאך דער חושך, הולך חושך העולם, הולך ומתגבר, איז ביי א אידן איז דאס פונקט פארקערט, ונהפוך הוא, אז דער חושך ווערט אט דער חושך פון ישית חושך סתרו, איז ער דאס מגלה אין דעם חושך הלילה שבעולם הזה הגשמי, אז דארטן ווערט בגלוי דער חושך סתרו, וואס דאס גייט דאך אויף כתר, און אין כתר עצמו, ניט ווי כתר שטייט בגלוי, נאר ווי כתר שטייט אין אן אופן פון חושך, און פון סתרו, און ישות חושך סתרו איז דאך דאס נאכמערער חושך און נאכמערר סתר, און ווי סתר איז דאך אויך א ראשי-תיבות סוף און ראש, און דער תי'מאכט דער טוח, וואס דאס נעמט זיך ארום דעם גאנצן סדר השתלשלות די קדושה, וואס דארטן איז אויך דער אויבערשטער אין אן אופן פון סתר, על אחת כמה וכמה ווי דאס איז אין סדר השתלשלות כפשוטו, על אחת כמה וכמה אין סדר השתלשלות אין ימי הגלות, און ס'ווערט תיכף ומיד ממש דער דובר שלום לכל זרעו, ווארום ס'ווערט דער ואהבת לרחל כמוך כמוך ממש,

¶23איז דאס מגלן יעדער אידן, אז יעדער איד איז פון זרע אברהם אוהבי על ידי העבודה פון לית פולחנא כפולחנא דער חימותא, וואס דערפאר איז דאך אויך בימי הפורים, די חימותא וואס ס'איז געווען במתן תורה, איז קיימו מה שקדלו כבר בימי הפורים, און מ'גייט אריבער פון יום יו ד'בחודש אין יום ת'וו בחודש, וואס דעמאלט איז דאך בפשטות דער פופצנטער טאג, און דער גאנצער פופצנטער טאג בפשטות קל מסירה באשלמותא, און דער אשלמותא פון דעם חודש אדר, וואס דער גאנצער חודש איז ונהפוך הוא און ליהודים היתה אורה ושמחה וששון ויקר מיט אלע פירושים שבדבר, אין תורה שבכתב ופירושיו, און תורה שבעל-פה ופירושיו. ועוד והוא העיקר, אז ס'ווערט דער מיסמך גבולה לגאולה, די גאולת ימי הפורים ווערט אין אן אופן פון סמוך ממש, אן קיין הפסק של זמן ומקום בינתיים, און מ'טאנצט גלייך אריין פון דער שמחה בלי הגבלה, למעלה ממדידה והגבלה פון ימי הפורים, גלייך אין די שמחה פון כימי צאתך מארץ מצרים ווארום ס'איז אראנו נפלאות אפילו בערך פון יציאת מצרים,

¶24מצרים נאר ס'איז מערניט ווי כימי צאתך מארץ מצרים אבער אזוי איז דאס דער ענין פון נו'פלאות וואס דאס איז דאך אויך מרומז אין דעם ראשי תיבות פון דעם יאר, אז דאס איז שנת החמישים, ובפרט אויך דער שנת החמישים בחסידים, כמדובר לעיל, וואס ס'קומט לאחרי שנת הארבעים, אז נתן הוי'לכם לב לדעתו ואת ונעים לראש ואזנעים לשמוע, און אין אן אופן אז דאס ווערט מראה באצבעו ואומר זה, און ס'ווערט דערנאך אין אן אופן אז ס'קומט אראפ אויך אין דעת און אין חכמה און אין בינה, וואס דאס איז דאך מרומז אין די דריי ענינים, וואס חב אד איז דאך כולל אין זיך די שבע מדות וואס זיי זיינען כולל אין זיך, און זיי מאכן אויף די שבעת ימי הבריאה, שבעת ימי בראשית, ועוד והוא העיקר, אז ס'ווערט תיכף ומיד ממש דער בציתת ראש בני ישראל ונתנו להוי דער מחצית השקל, אז יעדער איד איז מדגיש, כמדובר אין ספרי מוסר, אז מחצית השקל איז מרמז, ווי אזוי יעדער איד באווייזט גלו לעין כל, אז זיין מציאות איז א מחצית, און ווער שטייט איר בשלימות?

¶25דורך דובר שלום לכל זרעו האט ער דעם צווייטן מקצית השקל, וכמבואר אויך אין תורה אור, אז דאס איז ווי דאס איז מלמטה למעלה, און אויך ווי מלמעלה למטה, און ווי דאס איז עשרה ספירות ממטה למעלה, און עשרה ספירות מלמעלה למטה, וואס דעמאלט ווערט דאך דער ענין פון עשרים בגימטריא כתר, וכמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז פון די פרשה כי תשא את ראש בני ישראל בנתן וואס ווערט נקרא ישר והפוך, ווערט אויך דערנאך דער ענין פון ויקרלום פקודין ויקרא הוי'אל משים פון דעם מקדש אדנ כוננו ידיך גלייך צו יעדער אידן און צו אלע אידן, איז קורא דער הוי'שבתוכה אין חלק אלוקה ממעל ממש, פון קורא ומגלה דמשה, שבתוך כל אחד ואחד, און ס'ווערט כל הענינים אין אן אופן פון מילתא זוטרתא היא, און וואס האט ער? האט ער דוקא דעם מעשה רעד, וואס דאס איז דער ענין פון מעשה מרכבה, משא'כן אפילו דער לימוד התורה ווערט דאך אנגערופן ניט דער ענין פון מעשה רעד, נאר אן ענין פון הוי'ס, הוי'ורך,

¶26מרכבה", און מ'האט נאך העכער דערפון ווי די ערשטע ד'פרקים אין ספר הרמב,"ם, ובפרט די שני פרקים הראשונים, און ווי ס'הויבט זיך אן אז לידע שישה מצוי אחד ממנו נמצאו כל הנמצאים, און דערנאך האט מען די צוויי פרקים פון מעשה מרכבה און צוויי פרקים פון מעשה בראשית, און מ'מאכט פון זיי אלע ד'פרקים, וואס דאס איז נאכמערער מהורר ומזרז אין קביעות-עתים אין דעם לימוד הרמב,"ם, כולל אויך אט דאס וואס מ'דעמאנט פריער בארוכה, אז רמב,"ם איז ראשי-תיבות רבית מפסי בארץ מצרים, אז זייענדיק נאך געפינען זיך דירך אין מיצרים וגבולים פון מצרים, פון דעם גלות, שטייט מען גלייך אין אן אופן פון מפסי בארץ מצרים, און מצרים שטייט אין אן אופן פון רצתה לעשות רצון קונה און אין דערויף האט מען נאכמערער, זיך ניט באגנוגענט זיך ניט דערמיט, און ס'ווערט ארץ מצרים, און נאך הערער מבצי בארץ מצרים, און נאך הערער רבית מבצי בארץ מצרים, אז וויפל מ'האט געהאט ניסים ביז איצטער איז דאס נאך אלץ ניט מספיק און ס'ווערט דער ענין פון רבית, און דערפון ווערט אויפגעשטעלט די לעצטע רגעים פון גלות ממש,

¶27ביז וואנענט אז דער איצטיקער רגע ווערט בפשטות דער לעצטער רגע פון גלות, און גלייך נאך דערויף דער ערשטער רגע פון גאולה, גאולה האמיתית והשלימה על ידי דוד מלכי משיחא, ותיכף ומיד ממש. ובמיוחד וואס מ'איז דאך מסיים, כרגיל, על ידי שליחות אויף נתינת צדקה, און אויך נאכאמאל א זירוז, אז מ'זאל ממשיך זיין אין די התוועדויות פון ימי הפורים האלו, אין אן אופן א התוועדות, אז לא יוסופו מזרעם ומפי זרעם. און מ'גייט פון איין התוועדות אין א צווייטע התוועדות און אין א דריטע התוועדות, ביז ווי דערמאנט פריער אז מועדו יחד אין דעם בית-המקדש דער אויבערשטער און עצמות ומהות, מיט יעדער אידן און מיט זיין חלק אלוקה ממעל ממש. אלע אפטייטשן אין ממש, כמדובר אין שיחות פון נשיא דורנו. ועוד והוא העיקר, אז ס'ווערט תוקף ומיד ממש, ומתוך שמחה וטוב לבב, בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו, בארץ ישראל, און דארטן גופא אין ירושלים עיר הקודש, ובהר הקודש, ובמקדש אדנ-י

¶28כהוננו ידיך", ועוד והוא העיקר, תיכף ומיד מאם.