Paragraph
Paragraph rh-0dzn42na
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-dny36pa4
- order
- g
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- סוכות, ווען מ'מאכט שהחיינו וכו עאכו כמה וכמה אז הולך ומוסיש מרגע לרגע ומשעה לשעה, מיום ליום, ביז ס'קומען אראפ די אלע ענינים אין אן אופן של קליטה ושמחה הכי גדולה בשמיני עצרת ותוקף ומיד ושמחת תורה וואס גייט מיט אים צוזאמען, און כל הדברים האלה אמורים, בנוגע צו חוץ-לארץ. על אחת כמה וכמה בשעת ס'רעדט זיך וועגן ענינים אין ארץ-ישראל, אז דארטן דארף דאך זיין די אלע ענינים ווארום ענינים אין חוץ-לארץ, אפילו אז דאס איז בענינים של כבר, איז מען דאך מבאר בזה, אז די קביעות שלהם איז אויך א קביעה לזמן מסויים במקום זה, דערנאך נעמט מען דעם גאנצן בנין, וכל השייך אליו, און מ'פירט דאס אריבער עם ענני שמיא, אין ארצנו הקדושה, וואס כל ענינו איז דאך אז דאס איז דער בית פאר דעם אויבערשטן, במילא פאר אידן, במילא אויך פאר תורה ומצוותי', משא נכן אז דאס איז א בנין אין ארץ-ישראל, איז דאך דאס ביתר שאת וביתר עוז אויך די קביעות של בנינים אלו, אפילו בערך פון דער קביעות בעניני קדושה ווי זיי זיינען אין חוץ-לארץ. ועוד והוא העיקר, אז די אלע ענינים ווערן א כלי און זיינען מגדים און מזרז און מוריד למטה אין עולם הזה התחתון שאין תחתון למטה הימנו, מתחיל אז דאס ווערט א נמשך בכל בית וכל ענין פון עם ישראל, סיי אנשים סיי נשים וטף, ווערט דאס דער ענין פון תורה עבודה וגמילות חסדים, אנהויבנדיק אפילו פון בנינים וחדרים וכלים פון טף ממש, קטני קטנים, אז אויך זיי מאכן די עלטערן בשביל עם און דערנאך גלייך ווי הגיע להתחלת דיעה, מאכן זיי שוין אליין לפי דעתם אויך בגלוי,
- proofread
- 0