טקסט

¶1ס'איז א השתלשלות אויף ”רפות החלים, ולברך השנים” אז אף על פי וואס ווי ס'איז שוין נמשך געווארן אין השתלשלות, דורך דעם ”צמצום והתפשטות המשכה והתפשטות” איז דאס באופן אחר, איז עבודתו איז אין אן אופן פון נותן רצונו של מקום ממך טו כהרצון חדש וואס דאס איז דאך דער ענין פון תפילה בכלל, און תפילתו של חן המעגל און תפילתו של אברהם,

¶2ביז נצחון אידני אז ער איז אויך בדרעה ובגופו, און איז מלמד את השיתה, אז ער זאל מתקיים ווערן ווי ער זאל מתמלא ווערן בקשתו בתפילתו.

¶3אבער דורך דאס איז דא דער אויסן רצונו של מקום?

¶4איז בשעת ס'איז דא די הקדמה לזה, דער לימודו הוי' ווי דער פירוש הפשוט, אז זיי זיינען לומדי תורתך איז דעמאלט איז דאס דער ”למדוני לעשות רצונך” אויף אויפטאן דעם רצונו של מקום.

¶5און דער סדר איז דאך, אז פריער איז דאך דא לימודי הוי' דער למדוני און דערנאך קומט די תלמידי הוי און דערנאך קומט ער צו צו די לימודי הוי' מלמדים את השין במילא האט דאך לכאורה געווען אן ארט ער זאל לערנען דעם ענין פון בן אויך אלא בן אויך אויך אין דעם ערשטן בניו.

¶6אויף פארשטייען דעם ענין פארשטיינדיק רעדט ער דאך וועגן נפש דוד, איז בכללות געפינט מען דעם ענין פון דוד'ן, אף על פי וואס דער בית המקדש איז דאך נבנה געווארן על ידי שלמה, ווי ער זאגט דאך אז הוא נבנה הבית לשמי אבער דער בית איז דאך נקרא על שם דוד, ביז וואנענט מ'זאגט דער מזמור שיח ענוכת הבית וואס דאס איז לדוד, אזוי ווי ס'ווערט געטייטשט אין חצידות.

¶7פארוואס? דערפאר וואס דוד האט אלץ מאופן געווען, און די בני' בפועל איז דאס איז געווען על ידי שלמה, דערפאר ושלום עירי' בימיו,

¶8וואס בכללות ענין הבית איז דאך מבואר אין די ענינים פון מזמור שהחנוכת הבית, אז 'צרכי אדם' ווערן פאנאנדערגעטייט לשלשה אויף ”מזון ולבושו בית”, און פארוואס איז דאס אין אדם התחתון?

¶9דערפאר וואס אזוי איז דאס דא בעבודתו, און פארוואס איז דאס בעבודתו?

¶10דערפאר וואס אזוי איז דאס למעלה אין אדם האמת.

¶11וואס בכללות, דער חילוק פון מזון אין לבושין בית איז דאך כמבואר בארוכה במקום אחר, אז מזון איז דאך דאס אן ענין וואס ”נהפך ונעשה דם ובשר כבשרו” אז ער נעמט דאס אריין בפנימיותו, ביז וואנענט אז דאס ווערט א חלק ממנו דם ו

¶12וואס בכללות איז דאס דער ענין התורה, וואס אויף דער תורה שטייט דאך ותורתך בתוך מאי איז דאך דער 'לימוד התורה' דארף דאך זיין אין אן אופן דער להבן, להסיג אז ער באנעמט די עניני תורה,

¶13דעם שכל שבתורה ארום און ארום, ביז וואנענט אז דאס ווערט חר אם שכלו א חלק ממנו וואס דערפאר ווערט דאס אנגערופן בשם ”מאור פנימי תורה” ווערט אויך אנגערופן בפרט אויך בשם לבוף,

¶14ווארום אפילו אט דעם שכל וואס סוף-כל-סוף באנעמט ער אים און דאס ווערט בתוך מאה, ”אדם ובשר כבשר” החלוק משכלו הוא מעניניו איז דאך דאס קודם שישכל השכל, ווי דער רבי זאגט אין תניא דאך פריער, איז דאך דער סדר אין דעם, אז פריער איז שכלו מוקף על ידי השכל פון דער הלכה אין וועלכע ער איז זיך עוסק,

¶15וואס דערפאר איז דער זיין שכל קען זיך ניט פארנעמען מיט אן אנדער ענין און דעם שעף על פי וואס דעם שכל ההלכה האט ער נאך ניט אינגאנצן באנומען, נאר וואס דען ער מאטערט זיך נאך אין אבן, דערפאר וואס דאס איז נאך גרעסער פון זיין שכל דאס איז מקיף עליו.

¶16ביז וואנענט אז דאס ווערט דערנאך, לאחר שהזכילו, אז דעמאלט ווערט דער שכל ההלכה מוקף משכלו הוא.

¶17תורה איז אין 'חכמתו ורצונו' של הקב"ה, איז אין יעדער ענין פון תורה, אפילו אין אט דעם שכל התורה וואס ער האט אים אבין ומתיג געווען לכל פרטיו ואל דוריו איז דאך מצד דערויף וואס זי איז ”ארוכה מארץ מדה ורחבה מיני ים” איז בלייבט דאך דער גרעסטער חלק, וואס דאס איז אין א בחינה פון מקיף על שכלו אומי.

¶18דער 'כללות ענין' המקיפין גייט דאס אויף מצוות, וואס זיי ווערן אנגערופן בשם לבושים און אין מקיפים אליין איז דא נאך א העכערער מקיף, וואס דאס ווערט אנגערופן בשם בין וואס על דרך ווי דער חילוק פון לבוש און בית בגשמיות איז דאך, אז לבוש איז דאך דאס כמדת האדם, וואס דערפאר איז דאך דער לבוש א קטן דארף דוקא זיין בקפנות,

¶19און אויב מ'וועט אים מאכן כפי מדות הגדול איז לא לבד אז דאס וועט אים ניט מסייע זיין, נאר פארקערט, דאס קען אים נאך מבלבל זיין בהילוכה ובשא� משא' כן דער בית איז ער דער מקיף אויפן קטן וגדול בשוה.

¶20און דערפאר איז דאך אויך דער לבוש איז דאך כפי מדתו של האדם איז דאך אויך בפשטות איז ער בקירוב אל האדם דער בית וואס ער איז שלא כפי מדתו אל האדם אף על פי ”שהוא מקיף עליו” איז דערפאר איז דער בריחוק מן האדם וואס בכללות דערפאר ווערן זיי אויך אנגערופן שם מקיף הקרוב ומקיף הרחוק

¶21וואס 'כללות ענין' פון מקיף איז מען דאך זען מבשר יאחזה לקיים דעם כוחות הנפש איז דאס בדוגמא ווי מ'זאגט, אז מדות איז דאס מקיפים אויף דיבור, ווארום דער דיבור איז דאך אט דער כח אין דעם כחי נפש דער לבושי נפש וואס ער איז מגלה את הענינים לזולתו,

¶22איז בשעת ס'איז דא דער ברצון האדם, אזוי איז דאך אויס לדבר ואתלכשות מלדבר בשעת ס'איז דא ברצונו אויף לגלות לזולתו זיינע מדות, איז אט דעמאלט ווערט די ”מדה נתלבש אין” דעם דיבור, און דער דיבור איז דאס מגלה.

¶23אבער מ'זעט דאך אז דער דיבור איז מגלה מערניט ווי א חלק פון דער מדה, וואס דערפאר איז דאך בשעת די מדה איז בגילוי' בכל תקפה איז דעמאלט איז ער דאך ניט שייך צו דיבור, צי מ'זעט דאס במוחש, אז בשעת ער שטייט אין תוקף האהבה, איז אט דעמאלט קען ער דאס ניט ארויסגעבן בדיבור באותיות, און ביז וואנענט אז ס'פרעפט גאר אמאל, אז אפילו בקול קען ער דאס אויך ניט ארויסגעבן.

¶24וואס דערפאר ווערן אנגערופן מדות בשם מקיף על הדיבור.

¶25דאס ווערט אבער אנגערופן בשם מקיף הקרוב, וואס דער מקיף הקרוב איז אין ביידע ענינים, אפילו ווען ער שטייט בדרך מקיף איז ער אויך בקיוב, דאס הייסט ער איז פועל בפנימיות בגלוי, און וואס נאך אן ענין, אז ער קען דערנאך נמשך ווערן בפנימיות.

¶26וואס אזוי זעט מען אויך אין מדות, אז אף על פי וואס דער תוקף המדה איז בדרך הרגיל קען זיי ניט אראפקומען בדיבור, בשעת ס'איז אבער דא א גילוי פון א מכית ערין יותר,

¶27דאס איז בשעת ער שטייט אין תוקף הרצון, אז אף על פי וואס ביי אים איז די אהבה בתקפה זאל ער דער זולף אויך וויסן דערפון איז אט דעמאלט ביסלעך ווייז קען ער אזוי איינווירקן אויף דער מדה, און דורך איר אויך אויפן דיבור, אז ”לאט לאט לאט” זאל ער דער מקיף פון מדות אויך אריין אין דיבור, און דורכן דיבור וועט זאל מען ווערן אלא א זולח.

¶28וואס אט דאס איז דער ענין וואס דער מקיף הקרוב איז קען ער נכנס ווערן בפנימיות.

¶29וואס אט דאס איז דאך אויך ווי אין אותיות פון קבלה, און אזוי וואס דאס איז דער ענין ווי מ'האט גערעדט פריער, אז אין עבודה איז דאס דערפאר וואס אזוי איז דאס למעלה אין ספירות, אזוי איז דאך דאס דער כללות הענין איז דאך כפרש דער ענין איז דאך כתר לזהב,

¶30אף על פי וואס זהב, וואס דאס איז דאך דער ענין המדות בדים, איז דאס איז א מקיף לדיבור, נאר וואס דען?

¶31דאס איז א מקיף מערניט ו אבער בערך הבינה ברך המוחן איז דאס פנימי, וואס דערפאר איז תפארץ דאמא איז א מקיף פון כתר לזר און אויף דערוי איז אויך איז אין אמא אליין איז דאך תפארץ דאמא איז דאך מערניט ווי א חלק פון בינה, א חלק פון מוחן, און אויף דערויף איז דא א כתר און א מקיף אויף דעם.

¶32דער מקיף הרחוק איז אט דער מקיף וואס ביי אים איז בשבו כקטן כגדול על דרך ווי אין דעם ענין פון בית וואס בכללות איז דאך דע וואס דאס איז דער מקיף וואס ער איז מקיף על כל העולמות בשוה, פון דעם 'עולם האצילות' ביז דעם עולם העצי אז אזוי ווי אין עולם העצי קען דאס ניט אריין בפנימיות,

¶33דערפאר וואס דער עולם קען דאס ניט פארטראגן, אט אזוי איז אויך איז די זעלבע זאך, 'עולם האצילות' קען דאס אויך ניט פארטראגן דאס גייט דאס שטייט אין אן אופן פון מקיף עליו, אויף אזויפיל, אז אט דאס וואס מ'זאגט א קטן כהגדום איז דאס

¶34מצד המקיף, ווארום מצדו איז ניטא קיין חילוק פון דעם קטן ביז דעם גדול, דאס איז מערניט ווי געזאגט לשבר את העולם וואס אין אים איז דאך אויך דא דער ריגל הגדול איז ער איז דאך אויך מחי' די ענינים שבתוכו, וואס דאס איז דאך בכללות ההשתלשלות, ניט נאר אז ער איז פועל בפנימי נאר פון אים נעמט זיך דער חיות, דאס איז דאך אבער ענינו ופעולתו איז דאך דאס ניט די גלות,

¶35משא' כן בפעילה פון מטיב הקרוב איז דאס איז ניכר בפנימיות אפילו ווען ער שטייט נאך אין אן אופן פון מטיב.

¶36וואס על דרך זה איז אויך אין עבודת אדם, וואס מצוות בכללותן ווערן דאך אנגערופן בשם לבושים און דערנאך איז דאך דער ענין פון בית וואס בכללות איז דאס דער בית כוצה סך תורה שבעל פה אויף מלכות תורה ”שבעל פה וכתר” מלכות וואס דאס איז תורה שבעל פה וואס זי ווערט אנגערופן בשם בית וואס אויף דערויף זאגט ער דאך,

¶37אז ”אני חומה זו תורה” און די תלמידי-חכמים ווערן אנגערופן בשם בינים, אז זיי זיינען בינים דעם 'בית נאמן', דער ונתתי ”לך בית נאמן” דעם בית פון דמיד.

¶38וואס דער ענין פון תורה שבעל פה איז, וואס די התחלה בזה איז דאך דער ונפשי כעפ לכל תהי און דער דערויף איז דא דער ”פתח לבי בתורתך” וואס דא איז דער ענין 'הבנה והשגה' בתורה, וואס בעיקר איז דאך דאס אין תורה שבעל-פה, וואס דערפאר איז אויך דער ענין פון תורה דער ענין פון בית איז דאס ניט דוקא לדוד,

¶39ווארום עבודתו איז דאך געווען ”ואנכי תלעת ולא איש דעמים שלא” שויתי ווי דיממתא אין הבחינת פון דומנד.

¶40וואס דאס איז דאך אויך דער ענין פון מעלה פון בית-המקדש, אז ער איז געווען דוקא בנוי מיט דומם פון אבנים, ניט ניט דער ענין פון משכן וואס ס'ווערט דערפאר ניט אנגערופן ”אל המנוחה ואל הנחלה”.

¶41די מעלה פון א בית איז דאך, ווי מ'האט פריער גערעדט אז ער איז שומר על האדם, און נאך מערער ער איז שומר אויף די לבושים אויך, ווי ער זאגט אז ”בגדו יוסף בני הגדול החמודות אשר אמה בבית” וואס דאס איז דער ענין פון תורה שבעל-פה, אז אי איש שומר אויף די לבושים דאס הייסט אויף דעם ענין המצוות.

¶42וואס אין ”בגדו איסוף בני הגדול החמודות” איז דאך דא די צוויי ענינים, די בגדים כפשוטם, וואס דאס איז דער ענין הלבושים פון מצוות, און דערנאך איז דאך ווי ער זאגט אין מדרש ”אל תקרי בגדו בגדו” אלא בודם וואס דאס איז די עבודה פון בעלי תשובה, וואס לכאורה דארף מען פארשטיין, און אפי שמע אויף די עבודה פון בעלי תשובה דארף מען האבן א שמירה, וואס אויף דערויף דארף זיין די שמירת הבית, על דרך ווי ס'איז ידוע דער מאמר הרב המגיד,

¶43אז אט דאס וואס מ'זאגט אלא אמר אדם אפשר בבטל חזיר אלא יאמר אפשר ומה עשה שאבות שבשמים כדר עלי איז דאס איז די עבודה פון צדיקים, בא בעלי תשובה, וואס בא זיי איז דאך שורם רע טיון רע מצד די ענינים שמקודם לך ע איז בא אים דארף ער דוקא זאגן ייפשי דערפאר וואס ער דארף האבן א שמירה מיוחדה, א שמירה יצרה.

¶44ער זאגט דאך אבער דא אויך, אז דאס איז ”אשר איתה בבית” אויף די בגדים כפשוטם, איז דאך דערפון משמע אז אפילו אויף עשיית המצוות פון קאטיקים דארף מען אויך האבן א שמירה.

¶45איז דאך מובן דער ענין, אז סיי מצד אדם האבד און סיי מצד די עניני המצוה קען זיין אין דערויף ענינים בלתי רצויים וואס די מצוות איז דאך כללות ענינים, אז זיי זיינען דאך דוקא אין גברים גשמיים, וואס דערפאר איז דאך די תורה ניתמו דוקא בארץ און ניט בשמים,

¶46אפילו די מצוה פון חירות הלבבות איז דאך מבואר במקום אחר בארוכה, אז ס'דארף זיין די עבודה פון אלע, ויראה און אין אזא אופן, אז דאס זאל דערנעמען דעם שטר פון דעם לב הגשמי,

¶47ועל דרך ווי מ'זאגט, אז פון עונג ווערט נתרחב עצמות וכידוע, וכמבואר דער מאמר פון דעם סיפור פון אחד את צדיקים אז ער איז געווען שמן בפשטות, בשנונות הגוף, פון אמירת המיושמי רבה, וואס דאס האט ביי אים גורם געווען דער עונג גמילה ותשונו של הקב"ה, דער שמוער תלת ודשן עשה.

¶48איז מצד דערויף וואס די מצוות זיינען פארבונדן מיט ענינים גשמיים, וואס ענינים גשמיים, בפרט לאחרי החסט, איז דאך מעורב מצרע, איז במילא קען דאך זיין אויך, אז אפילו ווען ער איז עובד עבודתו און מקיים א מצוה, זאל אין דערויף זיין א שמץ מן הוא על כל פנים פון דעם מצד דער לעומת זה, אויף דערויף דארף מען האבן די שמירה אויף דאס ניט צולאזן.

¶49אזוי איז אויך מצד האדם. 'עבודת האדם' איז דאך ווי די נפש אלקיתיתאיז מלובש אין 'נפש הבהמית', און דורך איר אויך אין דעם גוף, איז מצד דעם גוף בנפש הבהמית קען זיך אריינמישן אין דערויף ענינים בלתי-רצויים, ביז וואנענט דאס קען אויך גורם זיין צו ענינים הפכיים.

¶50וואס דאס איז דאך בכללות און וואס מ'דארף האבן די שמירות ובזירות, אז אפילו בשעת מ'טוט אן ענין פון 'מצות הצדקה', וואס לכאורה איז דאך דערביי נעמט ער זיך חיות נפשו, און גיט דאס האט למאן די ליש לי' מגרמי קבום און פונדעסט-דארף מען האבן אויף דע וכל הזהירות האמורות בזה.

¶51אזוי איז אויך אפילו אין 'לימוד התורה', וואס דאס איז חכמתו ו”רצונו של הקב"ה הן”, וואס ”דברי תורה איז אינו מקבלים טומה” איז דאך ידוע אין דערויף דער דיוק, אז דאס איז מצדתן, משא' כן ווי דעם אדם עלי מ'קען דאך זיין דער אופן פון זכר און אויך דער אופן הארפקי פון זילך ולא זכר וואס דעמאלט איז דאך 'נעשית לו' דער היפך פון סאן חיים.

¶52וואס און ביז וואנענט אז מ'מאנט, אז ס'זאל אויך ניט זיין אז מ'לאט לי אתיהי ביז וואנענט אז אין תכלית העבודה מאנט מען דאך, אז דער 'לימוד התורה' זאל זיין ניט אפילו כדי לדעת ”את המעשה אשר יעשון” מערניט ווי אויף לקיים את ציווי הקב"ה וואס ער האט געהייסן לימוד תורה, און דאס זאל זיין מיט א קבלת עולם מיט א חיות וכלשון פון דעם אלטן רבי'ן,

¶53ווי ער האט מצמא געווען אף לחתן ועצים מיט דעם זעלבן קבלת עולה און בשעת מעשה איז אויך דא דער תכלית התענוג, ווארום ער לערנט דאך דעם ענין וואס דאס איז 'חכמתו ורצונו' של הקב"ה.

¶54כדי אויף צו באווארעווען פון אט די פניעות, און על אחת כמה וכמה פון די ענינים הפכיים אט דא איז דער ענין פון תורה שבעל פה, וואס 'כללות ענין' איז דאך די ענינים פון גדרים וסייגים, און וגלשון הידוע, אז מ'דארף באווארענען מאה ישרים מן ההיתר כדי מ'זאל מצוקומען בשער ”אחד מן היסור”.

¶55וואס דאס איז וואס תורה שבעל פה ווערט אנגערופן בשם בית אני חומת זה תורה וואס אט דער בית איז פארהיט, אז די לבושים זאלן זיין לבושים נקיים וטהורים, מ'ווארן קיין אריינמישים פון א דבר בלתי-רצוי,

¶56און אזוי איז אויך דער אדם, שבו די ענינים פון פנימי דברי תורתך בתוך מוער זאל אים אויך זיין באווארנט, אז דער בית זאל אויף דערויף שומר זיין מכל ענינים און כל עניני פניות, און על אחת כמה וכמה פון רצונות ומחשמות הפכיות.

¶57וואס גיט דאס אויף דערויף דעם כח?

¶58איז דאס דערפאר וואס אין תחילת הבריאה איז דאס אויך אזוי געווען.

¶59וכידוע דער מעיין על השערה פון וואנענט נעמט זיך די מציאות הקליפות בע ווי ס'שטייט דאך אויף דערויף און משלח איז דאס מבאר בארוכה, אז בתחילת 'בריאת העולם' איז געווען די בריאת הקליפות, אבער דעמאלט זיינען זיי געווען קליפות כשמם, כקליפה וואס ענינו איז לשמור על הפירי, דאס הייסט אז מעמדם ומצמים איז דאס געווען למטה ”מיום עולמות הקידושה, אפילו” למטה מעולם העצי א, און אין ימים איז געווען א שמירה אויף דער פרי,

¶60ומשל האגרס, אז ביז וואנענט ער וואקסט אויס דארף מען דאך אים אויסהיטן פון מטר און פון מזרם וממטר ומקור וחומות אויף דערויף איז דא א פארן בקליפה, בשעת אבער מ'קומט צום עסן די נגז לאחת שנגמר ונשלם איז אט דעמאלט דארף מען אוועק די קליפה.

¶61און על דרך זה איז ער געווען ווי מצד הבריאה וואס עולם על מילואו נברא איז דער ענין הקליפה איז געווען דער ענין פון שמירה על הפריעו כמבואר בארוכה פון דעם אלטן רבי'ן אויפן ענין פון שמינית בשמינית, איז מיאטרילא כי תשא בשיבולתא אז אין תחילת עבודה דארף מען האבן די ”שמינית שבשמינית” כדי ער זאל בא זיך ניט טראכטן מי א מומני אז מיין עבודה איז נוגע למעלה

¶62איז על ידי החטא איז דאך די קליפות עלו למעלה ונתערבאו בטוב, ביז וואנענט אז אין עולם הצילות טאקע איז דארטן ויגורך רבו, ס'איז דאך דא אויך קליפות פון עולם הצילות מערניט וואס מעמדם אין 'עולם הבריאה', דערנאך איז דא אין 'עולם הבריאה' דער מאותרה, אן עולם היתירא דער חטירה, אביז אין עולם הצילה וואס רובר ומאורב ומה טוב, ווי ער זאגט אין תניא אז הקליפות אז קשו און קליפות מושל אין בו.

¶63און אויף דערויף דארף מען האבן אט די עבודה, און דעם כח אויף עבודה האט מען, וואס מצד דערויף וואס אין כתיבת הבריאה איז דאך אויך געווען די קליפה נברא געווארן אין אן אופן אז זי ס'זאל זיין א שומר על הפרי און א מסייע לפרי איז אט דאס גיט א כח אין דעם אידן, אז בא ווי דאס איז זאל ער קענען אויך דערצו דערגרייכן,

¶64אז פון דעם פירוד פון דעם פטורא דפרודא, פון דעם חשוכא, זאל ער מהפך זיין לנהורא, און פון דעם פטורא דפרודא זאל ער מאכן אחדות פון רשות הרבים זאל ווערן דער שות היחיד, ליחידו של עולם.

¶65וואס אט דאס איז בכללות דער ענין פון ”ורב שלום בניוך” אז דער ענין פון בניוך אל תקן בניוך אלא ביי נהוך וואס דאס איז ”אני חמה זו תורה ושדוק המגדלות אלו תלמידי-חכמים”, איז וואס צו איז ויף על ידי תורה, ובפרטיות דורת תורה שבעל פה?

¶66אז מ'איז בונה דעם בנין העולם מתחילתו אין אן אופן ווי דאס איז געווען בתחילת הבריאה, אז דאס איז שומר על כל הענינים שבתוכי, אז פון דעם רב וואס דאס איז דער ענין פון פירוד מאכט מען א שלום, א התאחדות פון ליחידו של עולם, אז דער נפש אז בייםות ווערט קפול און נתהפך צו די 'נפש האלקית',

¶67וואס דורך אמת, און דערויף איז ער אויך דערנאך כופף, און דערנאך מהפך אין עניני העולם, מפרודו לחסידה, ליחודא און פון 'חשוכא לנהורא', וואס דערפאר איז לערנט ער אפ דוקא דעם ענין בונח פון ורב שלום, ווארום אט דא איז דער אויפטו פון חכמים,

¶68פון תלמידי-חכמים, וואס ”אין חכמה אלא תורה” ווי ער זאגט אין תיקוני זהר אז ”בחכמה יבנה בית” 'אל תקרי בית אלא' דיעות אז דאס גייט אויפן בית פון בראשית הדורך דחכמה, וואס דאס איז די חכמה התורה, וואו די תלמידי-חכמים, וואס זיי זיינען בונין אין די על-פי תורה,

¶69איז זיי בונין אויף דעם דעות אזוי ווי ס'איז געווען בשעת ס'איז געווען דער בנין העולם בחוכמת איז דער דורך פן בית פון בראשית וואס דאס איז בכללות וואס ער זאגט דער ”כל הוסק בתורה” איז 'עושה שלום' איז ער שלום בפעם מעלית של מעלה ובפעם מעלית של מטה און ידוע אויף דע

¶70אז בפמליא של מטה איז דאס וואס ער מאכט דורך דערויף שלום צווישן דעם נפש אלקית מיטן 'נפש הבהמית', וואס אזוי זיינען זיי זיך מחולק און לוחם ”זה על זה ולא” מלאים יאמץ ס'איז דאך דערויף וואס ער איז ”עוסק בתורה”, ווי מ'האט גערעדט פריער, און ער באווארנט די כל הענינים אז דארף זאל דאס טאן ווי על פי תורה, און בשעת ער טוט זאל אין דערויף ניט זיין קיינע פניות און קיינע ענינים דדים, על אח

¶71איז דאך נכפך און נתהפך אויף טאן אט דאס ווי דער נפש אלקית וויל, און דורך דערויף איז ער אויך עושה ”שלום בפמליא של מליא” אין דעם שורש פון 'נפש הבהמית' און דעם שורש פון נפש אלקית, וואס אין אמת איז דאך פון די שמות הוי' אלקים אלקים בגימטריא הטבע בכל עניני הטבע איז אט דא ווערט אויך הוי' אלקים כולחד.

¶72און אט דאס איז אויך וואס ער זאגט דערפדה ”בשלום נפשי מקרב לי כברבים היו עמדים” אז דאס דערויף וואס ס'איז דא דער ענין העבודה פון שויתי בדימנתא דער ונפשי כפול הכל תהי,'

¶73וואס דאס דערויף איז דאך דא דער ”פתח לבי בתורתך” אז ער לערנט דערנאך תורה מיט א פתחי של חודש, של אחד ביז וואנענטער קומט-צו צי פתחי של עולם, אז ס'איז דא דער גל אינו ובי תה נפלאות מתורתך איז אט דעמאלט איז ער מכתר פון דעם ורב אז דאס זאל זיין שלום,

¶74און אט דאס איז אויך וואס ער טוט-אויף, אז ס'זאל זיין דער ”פדה בשלום נפשי” איז וויבאלד אז ס'איז דא דער ברבים הי' עמדו אויף דעם רבים וואס דאס איז דער תורה דפרודה פון עניני העולם איז אט דאס איז ווערט הי' עמדו אז דורך די עבודה פון שביתא ודא ממשא, וואס דאס איז התחלת הקבלה, התחלת העבודה מצד קבלת עולה דער 'ונפשי כעפר', און דערנאך איז דא ביי אים דער בנין בית, דער ונתקי לך

¶75וואס דאס איז דער ענין פון ”אני חומה זו תורה” ובפרטיות, דער ענין פון תורה שבעפדה ובגדרים וסייגים, וואס דורך דערויף ווערט דאך פון דעם רבים עמדי אז זיי ווערן בטל וטפל, ביז נתעלה ונתאחד מיט דעם עמדי,

¶76איז דורך דערויף טוט זיך אויף דער ”פדה בשלום נפשו” דער נפש דוד, וואס דאס איז דאך דער ספירת המלכות פון ארץ ישראל, כללות נשמות ישראל, אז זיי ווערן נבדה פון דעם גלות הפרטיות און פון דעם גלות הכללות, און אין אן אופן פון שלום ומנוחה על דרך ווי ס'איז געווען דער בנין המקדש, האט זיך אלץ צוגעגרייט דוד און דערנאך איז ער נבנה געווארן אין אן אופן פון מנוחה ואל הנחלה פון שלום הוא ושלום יהי"ב

¶77וואס אזוי וועט אויך זיין די עבודה אין א בדיעה של שלום, אין עבודה הפרטית, און אזוי איז אויך אין עבודה וגאולה הכללית במהרה בימינו על ידי משיח צדקנו, וואס דאס איז מלכא דוד משיחא.