Text

¶1מ'האלט דאך איצטער בא דער ענדע פון תשלומין פון חג השבועות מאן מתן תורתנו פון היינטיקן יאר, אף על פי וואס ס'איז שוין נאך תפילת מעריב, וואס מעריב איז דאך שוין פארבונדן מיטן טאג שלאחרי זה, איז דאך כמדובר כמה פעמים, ס'האט אויך א שייכות, בפרט נאך עד חצות לילה, און באמת גאר עד עלית השחר, ווי ס'איז פארשטאנדיק פון עבודת הקרבנות, פון קרבן תמיד, אז אין מאיזו סיבה האט מען ניט באוויזן די אמורים ופדרים מקריב זיין במשך היום, קען מען דאך מקריב זיין כל הלילה כולה, און אין דערויף גופא איז דא א פלוגתא, כמדובר, צווישן דעם רמב״ם מיטן רשי'ן, צי דארט דארף מען אויך האבן די הגדרה, אז להרחיק איז מען מערניט ווי ביז חצות, אדער וויבאלד אז דאס רעדט זיך וועגן כהנים און קרבנות וכו איז דעמאלט איז כהנים זית ימיום איז דארט קען מען דאס זיין ביז עמוד השחר.

¶2דער חלב ודם, און חלב איז דאך דאס אן ענין וואס אין עבירת ה'איז דאך דא אויך וואס יעדער איד איז דאך זיין אן עבודה בכללות, ער זאל מאכן פון זיך א קרבן, כי ס'איז אקריבו איז מ'זאל זיין מקרבן להוי,"' כמדובר כמה פעמים. ווי דערנאך איז פונקט וואס דערפאר איז אויך פארשטאנדיק, כמבואר אויך אין לקוטי תורה וכמה מקומות, אז אין עבודת ה', פונקט אזוי ווי אין קרבן איז דאך דער עיקר וואס ס'איז נקרב על המזבח, איז דאך דאס דער דם וחלב, די ימורים, וואס איז דאס אין עבודת ה'דער דם הוא הנפש, וואס דאס איז דאך די לעבעדיקייט און די גבורות שיתכברות החיות פון א אידן, און חלב איז דאס דער ענין התענוג, וואס אין שלימות העבודה, אף על פי וואס די עבודה דארף דאך זיין מצד דערויף וואס דאס איז דעם אויבערשטנ'ס גזירות און חוקים, ווי דער רמב'ם איז מבאר בארוכה אין דעם סיום פון הלכות הלכות וואס מ'האט ערשט מסיים געווען פון פסולי המקדשים, מיט אן אריכות הכי גדולה, אז אלע ענינים פון דעם אויבערשטן איז דאס אן ענין פון חוקות, און אין דערויף דארף מען האבן די זהירות הכי גדולה, און דערמאלט דארט אויך, אז ענין הקרבנות איז דאס דער ענין החוקים. איז אויך בא זיי, בא יעדער אידן און ביי אלע אידן, ובפרט ווען אידן זיינען זיך מתאחד צוזאמען, ברוב עם איז אט דעמאלט איש את רואה יעזורו ועחוף יאמר חזק איז מען זיך מתחזק, און מ'העלפט אויס איינער דעם צווייטן אויך אין דעם ענין, אף על פי וואס דאס איז דאך אן עבודת הגנה אברה פון יעדערן באזונדער אלס א יחיד איז דאך אויך דא ווי א יחיד פארבינדט זיך מיטן רבים, בפרט נאך אין עבודת התפילה, וואס דעמאלט איז דאך קודם עבודת התחלת, עבודת התפילה, איז דאך ווי דער אלטער רבי זאגט אין סידור, אז מ'זאל זאגן רוני מקבל עליהם מצות עשה של והבטיל רעך כמוך איז יעדער טאג אינדערפרי איז קודם עבודת התפילה פון תשל שחרית

¶3וואס דאס ווערט דערנאך אויך נמשך אויף תפילות כל היום, כמדובר כמה פעמים. און אין דערויף כמדובר, איז דער תכלית הכוונה, אז ס'זאל זיין ניט סתם דער קרבן מלמטה למעלה, דאס זאל אויך זיין אין דעם קרבן עצמו ס'זאל זיין די זריקת פון דעם דם מלמטה למעלה, וכמדובר כמה פעמים, וואס דאס באווייזט אויפן חיות פון א אידן, און דערנאך אויך דער ענין התענוג פון א אידן, וואס תענוג קען דאך אויך זיין מצד דער עבודה פון קבלת עול, על אחת כמה וכמה אז דאס קען זיין פון ביידע זאכן צוזאמען, איז אט דאס איז דער ענין פון עבודת אברים ופדרים וכיוצא בזה, אט דאס אין דעם ענין האט מען דאך ביז עמוד השחר, ביז נאכמערער, בשעת הדחק אפילו נאך דערויף, ביז צאת השמש, כמדובר כמה פעמים בנוגע ווי אזוי דאס איז אין עבודה פון כל יום ויום, עבודה רוחנית, וואס זי איז במקום קרבנות תקנום, דער עיקר פון עבודת התמידים, וכמדובר כמה פעמים. וואס מצד זה האט מען דאך נאך איצטער די עבודה פון יד בית סיון, ביז עלות השחר, עכפנים ביז חצות הלילה. און וואס טוט אויף די עבודה פון לאחרי זה, אז מ'פארענדיקט די עבודה פון י'בו סיון? איז דאך פארשטאנדיק, אז אויך דעמאלט איז חל דער ציווי הקב'ה בתורתו תורת חיים, אז ס'דארף זיין מעלין בקודש אין וואס באשטייט דא די עלי'בקודש אז ביז דעמאלט האט מען די הכנה פון ראש-חודש סיון, והיוחן שם ישראל נגד ההר, הכנה פון ימי הגבלה, דערנאך איז געווען די הכנה פון חמשה בסיון, דערנאך די הכנה און די פעולה ממש פון חג השבועות פון זמן מתן תורתנו, און אויך יום-טוב שני של גליות, און דערנאך תשלומין, אבער איצטער דאס שוין, וויבאלד אז ס'איז שוין געענדיקט תשלומין אויך אין וואס קען באשטיין די עלי'בקודש, און ס'דארף דאך זיין פארשטאנדיק אויך פאר אנשים נשים וטף,

¶4כמדובר כמה פעמים. ובפרט נאך אז דאס רעדט זיך וועגן מתן-תורה, וואס דעמאלט האבן גאר די קטנים געהאט די בנינו עורבים בעדינו על אחת כמה וכמה דער ענין פון נשים, וואס מיט זיי האט מען דאך אנגעהויבן די התחלה הדיבור בהנוגע צו בית יעקב, און ערשט דערנאך על בני ישראל, כמדובר כמה פעמים. איז דאך פארשטאנדיק, אז בא זיי דארף אויך זיין פארשטאנדיק בפשטות לויט דעם שכל פון א תינוק קטן, וואס ער איז דאך אויך בכל דור ודור עורבין בעדינו לויט דעם חינוך וואס די עלטערן גיבן זייערע תינוקות אט דאס האלט-אויף די תורה בכל דור ודור ובכל שנה ושנה, כמדובר כמה פעמים, אזוי ביי ימים האלה נזכרים ונעשים בכל ענינים, על אחת כמה וכמה אין אן ענין פון מתן-תורה, בחג השבועה, תבואות, בדוגמא פון דער ענין פון קיימו מה שקיבלו כבר פון דער ענין פון קבלת התורה און קיום התורה ווי ס'איז געווען אין ימי הפורים, וואס דארט איז געווען דער עיקר, מכאן מודעא רבא לאורייתא דעמאלט האט זיך אויפגעטאן הימים האלה נזכרים ונעשים על כל הענינים טובים, על אחת כמה וכמה וואס קבלו מה שקבלו כבר ביז מתן מתן תורה האט מען דאס מקיים געווען נאכאמאל מיט א איז דא רבי לאורייתא איז דאס נאר שייך אויף ימי חג השבועות, אבער ניט שייך אויף ימי הפורים, כמבואר אין די דרושים בזה. אף על פי כן זאגט מען, אז ס'ענדיקט זיך די ימי תשלומין, איז פארשטייט אפילו א תירוק, על אחת כמה וכמה נשים ואנשים, אז דעמאלט קען זיין בקלות דער ענין פון מקיים-זיין דעם ציווי פון להעלות בקודש מוז מען דאך זאגן, אז דאס איז פארשטאנדיק בפשטות, איז דער פשטות בזה גאר פארשטאנדיק בפשטות. כמדובר, אז בשעת מ'האלט איף אין ראש חודש סיון אט דעמאלט האט מען דאך דעם סיוע פון נגד ההר, דער רצם ענין וואס אידן זיינען געשטאנען נגד ההר, און דער הר איז געווען דער הר סיני, אויף וועלן ס'איז געווען די מעשה פון משה רבינו מיטן אתנא ודמען נהוכל וכו'וכו,' און מ'האט געוואוסט, אז דאס איז ד

¶5הר, וואס עליו ניתנה תורה און ער האט זוכה געווען, און דערפאר איז ער געווען אויפן אופן פון אהר, וביחד עם זה אויך נמוך מכל טורייא, על דרך ווי די ויתהלכה ברחבה פון תורה דארף זיין, כמדובר כמה פעמים. במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז אויך אין א שכל פון התינוק, על אחת כמה וכמה פון אנלשים בנשים, איז פארשטאנדיק, אז בשעת מ'מאנט פון אים, מקיים דאס, און טוט דאס אויך בשמחה ובטוב לבב, באווייזן זיין תשוקה אויף קבלת התורה, במילא גרייט ער זיך דערצו אין אן ענין המתאים לזה, וואס דאס איז בפשטות דער לימוד התורה, ובהתמדה ובשקידה ובחיות וכו.' על דרך זה אויך, כאמור, איז דא די סיום פון די ימים שלאחרי זה, וואס דאס איז כולל די ימי הגבלה, און חמשה בסיון על אחת כמה וכמה ששה בסיון בסיון, און דערנאך האט מען אויך געזאגט, אז אזוי ווי אלע ימים טובים האבן שבעה ימים תשלומין אזוי האט אויך די עצרת ווי אלע ימים טובים חג השבועת האט שבעה ימים תשלומין. במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז די ימים אליין זיינען אויך מסייע אין לימוד התורה און קבלת התורה, ובפרט נאך ווי מבואר אין לקוטי תורה, אז די שתי לחם שתי הלחם וואס מ'האט געמאכט בחג השבועות איז דאס לכו לחמו בלחמי דער לחם פון א אידן צוזאמען מיטן בלחמי דעם לחם פון דעם אויבערשטן, און דעם לחם פון א אידן גופא אויך לחמו בלחמי תורה שבכתב און תורה שבעל-פה, כמדובר כמה פעמים.

¶6במילא איז דאך וויבאלד אז ס'איז געווען תשלומין אויף די ענינים פון קרבנות פון חג השבועות איז געווען תשלומין אויך אויף די רמזים שבהם, וויבאלד אז דאס איז רמזים על פי התורה און עניני התורה, וכמדובר. וואס דערנאך חזר'ט דאס איבער מידי שנה בשנה, אז כל זמן מ'האט נאך לכל הדיעות יד בית סיון, אט דעמאלט האט מען די תשלומין אויך פון די אלע רמזים פון שתי הלכב, פון שאר קרבנות הציבור והיחיד, ווי זיי זיינען פארבונדן מיט חג השבועות, ווארום די ימי תשלומין האט מען דאך געקענט ברענגען, און מ'האט געבראכט זיכער אויך קרבנות פון יחידים, כמדובר כמה פעמים, אז אין ענין יוצא מידי פשוטו, במילא איז דאך זי א זיכערע זאך, אז צווישן די תמידים האט מען אויך געבראכט קרבנות היחיד, ובפרט נאך אז דאס איז דאך א רגל און ס'דארף זיין בלתי אחר, און מאיזו סיבה שתהי'האט מען ניט געבראכט אין צוזאמענהאנגן מיט חג הפסח-מ'דארף דאס ברענגען לכל הפחות אין צוזאמענהאנגן מיט חג השבועות, ווארום דערנאך קומט שוין דער דריטער רגל, וואס דעמאלט איז מען שוין עובר אויף בלתי אחר מן התורה וכו'וכו.' בביבאלד אז מ'האט א סיועה פון די ימים אליין, בלשון הידוע ה'יומת דקגרים וואס ס'שטייט אויף חג השבועות, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז ה'יומת דקגרים טאקע ניט ניט מיטן זעלבן שטורעם ווי חג השבועות, אבער דאס ווערט אויך נמשך, און דאס איז אויך אין אן אופן של עלי'אין ימי תשלומין פון ה'יומת פון שבועות, אויך אין די ימי תשלומין פון שבועות, וואס דאס איז ביז י'בית און י'בית כולל אויך יזבושה בו, במילא אט דעמאלט אז א איד וויל זיך אליין אויספרואו ן, צי איז ער ממלא תפקידו, אז ער האט אויסגענוצט די אלע טעג וואס ס'איז געווען ביז דעמאלט, כולל אויך די ימי תשלומין אין דעם ענין העיקרי, וואס דאס איז התמדה און שקידה בלימוד התורה, ובשמחה ובטוב לבב און לאפשה לה איז דאס אים שווער פאנאנדערקלייבן זיך קען זמן ער שטייט

¶7אין די יו'בית ימים, דערפאר וואס דעמאלט איז דאס זיין השתדלות, און דערנאך איז דאס די השתדלות וואס פון דעם יום, בלשון השתת ה'יומא דקגרים בשעת ס'ענדיקט זיך די יו'בית ימי תשלומין, במילא קייט זיך אוועק דער ענין פון ה'יומא דקגרים אט דעמאלט איז אלץ וואס א איד באווייזט, אז ער איז מוסיף כהנה וכהנה אין לימוד התורה, סיי תורה שבית כתב אנטייטש סיי תורה שבל-פה לחמה בלחמי, סיי תורה הנגלה און סיי תורת הפנימיות, כמדובר כמה פעמים, אט דעמאלט קען ער זיך אליין אויספרואוון, ובקלות זען צי האט ער זיך מוסיף געווען גלייך ווי די י'ב'ד ימים האבן זיך געענדיקט, כמדובר כמה פעמים, על כל פנים אין עיקר הענינים וכו,' און ס'הויבט זיך אן דער סדר העבודה לאחרי י'בי'ד ימי התשלומין, וואס שוין כלו התשלומין, וואס דעמאלט איז דאס אינגאנצן אויס פרוקט ער זיך אויס און קען דאס בוחן זיין, און אויב ער זעט אז ס'איז עפעס שלא כדבעי איז קען מען ניט זאגן אז דאס איז פארבונדן מיט תימסמא עפעס אן אנדער זאך וכיוצא בזה, און דער עיקר דארף מען דאך טראכטן אין צד הטוב, אז מ'זעט אז ס'האט זיך געענדערט די ימי תשלומין איז אט דעמאלט, אט דאס אלץ וואס ער טוט אין לימוד התורה, ביז אין אופן הלימוד שמביא לידי מעשה און דערנאך להפשה לה ביז אין דריש וקבל שכר איז דאס א זיכערע זאך, אז דאס איז זיין אייגענע הארעוואניע און ס'וועט זיין אייגענער אויפטו, סיי בכמות און סיי באיכות, ווארום דער ה'יומא דקגרים איז דאך עיקר שוין געווען בימי השבועות, דע איז געווען אין אן אופן פון תשלומין, די ית בית ימים האבן זיך שוין אויך געענדיקט איז אט דעמאלט ווערט דאס אינגאנצן זיין אויפטו. און אט דעמאלט קען מען ביי אים מאנען, אז וויבאלד אז מ'זעט אז דו האסט מצליח געווען, והא ראי'די ית בית ימים האבן זיך געענדיקט, און מ'זעט אז דו לערנט בהתמדה און שקידה, אף על פי וואס דאס איז נאך ימי א תשלומין, און בהתמדה און שקידה סיי בכ

¶8אמו סיי באיכות, איז אט דעמאלט דאס גופא א ראי'אז א רגע לאחרי זה דארפסטו מוסיף זיין נאך אויף דער התמדה ושקידה, ס'וועט ניט זיין גענוג אז דו וסט מוסיף זיין אויף דער התמדה ושקידה וואס איז געווען אין יום יום א סיון, ווארום דערנאך האסטו נאך דעם סיוע פון ימי תשלומה פון יום יום יום בי ת, און במילא קען מען זיך ניט פאנאנדערקלייבן וואס ס'איז זיינע און וואס מ'דארף ביי אים מאנען, דערפאר וואס ער האט דא באוויזן אז יש לו מנה, און נאך מערער אז יש לו מאתים, ביז וואנענט אז יש לו ד'מות, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז בשעת מ'טרעפט א אידן בדרכי נועם און בדרכי שלום, און מ'זעט אז דאס איז יו די ג'סיון, די התחלה פון יו די ג'סיון, און מ'גיט א קוק וואס טוט זיך מיט זיין לימוד התורה זעט מען, אז ס'איז טאקע מוסיף געווען אויף די זאך ווי געווען יום יא סיון, אפילו מוסיף געווען ווי ס'איז די התחלה פון יו'בו סיום, וויבאלד אבער אז ס'קומט דערנאך איז מאנט מען ביי אים, אז וויבאלד אז איצטער גייט אינגאנצן אויף דיין חשבון, און הקב",ה איז מסייע, ווארום הבא לטהר, און אדרבא כהנה וכהנה, ובפרט אין לימוד התורה, וואס בשעת א איד לערנט תורה איז הקב",ה

¶9איז אויך לערנט די זעלבע תורה כנגדה, כמדובר כמה פעמים, פאיינעט מען מיט אים, ובצדק, אז וויבאלד אז פון איצטער אן איז דאס אינגאנצן דיינער אן אויפטו, און אן אויפטו באמת ווי אזוי שטייט אין תורת אמת, און דער אויבערשטער זאגט, אז זיין לימוד וועט זיין כנגדה, וויפל דו וועסט אויפטאן, איז ווי קומט דאס אז דו האסט מוסיף געווען און י'ג'סיון מערניט ווי די און די כמות אין לימוד הנגלה, און די כמות אין לימוד פנימיות התורה, וכמדובר כמה פעמים ווי אזוי ס'דארף זיין צוזאמען, בפרט בדורנו זה פון הפצת המעינות חוצה, און דאס איז א זיכערע זאך, אז דו וועסט זיכער די יגעת ומצאת, ביז אין אן אופן פון מציאה, אפילו לגבי דיין השתדות ווי ס'איז געווען אין התחלה פון יום יו בי,"' על אחת כמה וכמה ווי ס'איז געווען דיין לימוד התורה בכמה סוף אויך, יום יום יום אלץ, און אפילו ווי ס'איז געווען אין ה'יומא דגגרים, אין עצרת, אין ששי און שביעי, בסיון, און דו קענסט ניט זאגן אז דאס איז אן ענין וואס דו האסט שוין אלץ אויפגעטאן, ווארום מ'זעט וואס דו קענסט אויפטאן, ווי א ראי'דו האסט אויפגעטאן אז העמד ישראל חזקת כשרו שלהם האט מען זיכער געטאן אין התחלה פון ימוד בו סיון בתכלית השלימות, סיי בכמות און סיי באיכות, על אחת כמה וכמה אין מחצית היום אין תפילת מנחה צייט, על אחת כמה וכמה אין סוף היום, איז א זיכערע זאך אז דערנאך דארף זיין נאך מערער, און אז דאס איז בכוחו, און נאך מערער דאס איז אויך בכוחו, אז דאס זאל זיין אין אן אופן של שמחה וטוב לבב, און אינגאנצן זיינע, ביז כמה פעמים ככה. און דערנאך ווערט ער א דוגמא לרבים, נרות להאיר, כמדובר כמה פעמים, אז ממנו יראה וכן יעשו איז דארף ער וויסן זיין, אז דאס וואס ער וועט באווייזן אין אנהויבן פון י די ג'סיון, אז ער האט מוסיף געווען א סך מערער וויפל ער אליין האט זיך פארגעשטעלט, איז האט ער אין דערויף אויך דער זכות הרבים, ווארום ממנו יראה וכן יעשו,

¶10און ס'האט דערנאך דעם זכות הרבים, אז מ'איז מוסיף במעשינו ועבודתינו בכלל, ובפרט אין ענינים פון לימוד התורה, וואס תלמוד תורה כנגד כולם האט מען דאך אויך דעם זכות אויף נאכמערער צוהיילן די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, וואס דאס איז פון די דריי מענטשן פארבונדן במיוחד מיט חג השבועות, משה און דוד און דער בעל שם טוב, סיי אין נגלה דתורה און און סיי אין פנימיות התורה, און ס'ווערט דערנאך אויך אלס א הכנה צו תורה חדשה מאיתי תצא, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט מתן תורה, ווארום מתן תורה איז דאך געווען מערניט ווי איין און איינציקן מאל, און פארבונדן מיט ענין התורה און מיט קבלת התורה, און ס'ווערט דערנאך אויך אין אן אופן אז דאס היילט נאכמערער צו ביז די קבלת התורה פון די תורה חדשה, בפרט נאך אז מ'איז מסיים אין דעם ענין הצדקה, און וואס יעדערער נעמט אויף זיך די שליחות, ווי דער אלטער רבי שרייבט אין תורה אור, כמדובר כמה פעמים, אז דער ענין התורה איז דאס דער ענין הצדקה, כמבואר שם בפרטיות, ובפרט אין די הגהות און די הוספות פון די דרושים הזה פון דעם מיטעלן רבי'ן און צמח צדק, וואס דאס איז דאך כולל כלות כולם, בפרט נאך ווי אין די דרושים פון נשיא דורנו, פון דעם רבי'ן דעם שווער, און מ'האט גלייך דער לימוד התורה אין אן אופן פון נשא את ראש וכפליים לתושי ווי די קביעות אין היינטיקן יאר, און דערנאך אויך צוזאמען מיט קרבנות, וואס מ'האט געבראכט נשיאים ביום הראשון פון אלע צוועלף שבטים ביום הראשון, און אלע בשוה כאיש אחד בלבו אחד על דרך ווי ס'איז געווען בהנוגע צו מתן-תורה און צו קבלת התורה, וואס ס'איז געווען אן עיקר בזה, ובפרט נאך אז מ'וועט זיך אויך זיכער מוסיף זיין אויך אין דער צדקה, וועט דאס זיכער נאכמערער מוסיף זיין אין צדקה יעשה הקב'ה תוקף ומיד מיט אנשים נשים וטף, און ברענגט די גאולה האמיתית והשלימה

¶11על ידי דוד מלכא משיחא, און צוזאמען דערמיט אויך משה מקבל התורה, און צוזאמען דערמיט אין ענין פנימיות התורה, אנהויבנדיק פון בעל שם טוב, און דערמיטן און דערנאך די נשיאים שלאחריו, ביז אין נשיא דורנו, אין אן אופן פון בן אחר, אז מ'מאכט פון דעם אחר אויך א בן אין דעם ענין, אז אפילו אז ביז דעמאלט איז ביי אים דער ענין ניט אזוי געווען פון א ראי'פאר א יארן האט ער ניט געמאכט דעם גאנצן שטורעם, י'ג'סיון אבער דעם יאר ווערט ער אין דעם ענין אויך א בן מיט אלע פירושים שבדבר, אויך דער פירוש, אז ס'איז דא אן אבן שהוא בן און ס'איז דא א בן שהוא עבד, כמדובר בארוכה לפני זה. ועוד והוא העיקר, אז תיכף ומיד ממש איז תזכה עושה הקב'ה, מיט יעדער ערן און מיט אלע אידן, און ברענגט די גאולה האמיתית והשלימה, והקוצו ורנו שוכני עפר האט מען דוד מלך ישראל חי וקיים, צוזאמען מיט משה רבינו, און צוזאמען מיטן בעל שם טוב, און כל הנשיאים, ביז נשיא דורנו דעם לעבן דעם שווער, און מיט אלץ אלע, ביז בנערינו ובזקנינו בבנינו ובנותינו, מיטנעמענדיק אויך די שליחות אויף צדקה, און די מצות צדקה, די פריערדיקע און די איצטיקע און די שפעטערדיקע, אין ארץ ישראל איל, און דארטן גופא אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא אין הר הקודש, ביז אין בית המקדש, צוזאמען מיטן לשכת הגזית, צוזאמען מיט סנהדרי גדולה, וואס טאקע חוזרים לתברי'אבער גלייך בגליל און אין לתברי און גלייך נאך דערויף קומען זיי אן אויך אין לשכת הגזית, אין בית המקדש.

¶12און דער עיקר איז, אז מראה באצבעו ואומר זה ס'האט זיך געענדיקט די זה ימים פון יום בית, תשלומין פון שבועות ביז יום בית סיון, זאגט מען, אז זה כפול זה הוי'כוינו לו ואשענו, זה הוי'כוינו לו אין הגילה מנסמך בשעתו די שבעה האמיתית והעיקרית די תורה חדשה, צוזאמען מיט גאולה חדשה, צוזאמען מיט שיר חדש, און צוזאמען מיט א התחדשה בכל ענינים גשמיים ובכל ענינים רוחמיים, הכל מודים בעצרת דבעי לכם, אז די אלע ענינים שטיינען בריאות בגשמיות און בריאות ברוחניות, ביז אין אופן הבריאות פון לעתיד-לבוא, אז ס'ווערט אינגאנצן מושלל, על דרך ווי בשעת דער אויבערשטער זאגט אין גאנץ חודש שיעור אני הוי'רופאך איז דאך דעם אויבערשטנ'ס סדר הרפואה, אז ער איז מגרים, אז ס'קומט לכתחילה ניט אן ענין פון החולי, ווארום אני הוי'רופאך, עאכו כמה וכמה בנוגע וואס תורה מביאה רפואה לעולם איז דאך א זיכערע זאך, אז דאס איז ווי דער נותן התורה, וואס זיין ענין איז אז מקדים מלכתחילה איז גאר לכתחילה ניטא דער ענין פון חלישות בגוף, ס'איז מערניט וואס על דרך ווי ברוחניות גייט ער מחיל אל חיל אזוי איז אויך אין ביאת הגוף, וואס דאס איז דאך פארבונדן וואס לעתיד לבוא וועט דאך זיין דער חיות הנשמה פון דעם גוף, איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז נוגע אויך אין חיות הנשמה, ווערט דאס א גוף בריא בתכלית השלימות, צוזאמען מיט דער בריאות הנשמה בתכלית השלימות, ביז צוזאמען דער תכלית השלימות אין מחשבה דיבור, ביז אין מעשה האדם, אין מעשה הוא העיקר, ביז אין מעשה גופא דער ענין הצדקה, וכמדובר כמה פעמים, אז צדקה איז בגימטריא ק'צ'ט, כמדובר כמה פעמים, דערנאך דארף מען אבער דערגרייכן גלייך אין אזא מעמד ומצב, אז ס'זאל זיין יחדל אביו מקרב הארץ וואס דאס איז דורך דערויף וואס ביי אים קומט-צו ביז וואנענט ער האט ריש זוז, על דרך ווי היינטיקער יאר איז דאך שנת המתים פון דעם ענין פון צמח

¶13צדק וואס ער האט זיך מאחד געווען נגלה דתורה מיט פנימיות התורה, כמדובר כמה פעמים, ובאריכות, זאל זיין אויך דער צמח צדק, און דאס איז דאך בית שמות אויך פון דוד מלכא משיחא, און מלך המשיח, זאל זיין תיכף ומיד ממש, אז דמראה באזבעי ואומר זה עתיד משיח ווי ער איז מיטן נאמען צמח, עתיד משיח, ווי ער איז מיטן נאמען צדק, און דער עיקר עטוב משיח ווי ער גייט צוזאמען מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, האנשים ואנשים וטף מצאתי דוד עבדי און תוקף ומיד ממש, כמדובר אין ארץ ישראל און אין ירושלים עיר הקודש ובית המקדש ובקודש הקדשים, תוקף ומיד ממש.