פסקה
פסקה rh-0421t6dt
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-9xa8r37g
- order
- g4
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- באווייזט, אז דאס מוז זיין בגדר אכילה ושתי', און דא ווערט אויפגעטאן אין בו לא אכילה ולא שתי', וואס דאס איז אויך דער אויפטו פון יום הכיפורים, און נאך נעלה על זה בערב יום הכיפורים, למעליותא, כאמור לעיל, אז ביום הכיפורים איז להחיותם ברעה אז מ'באקומט חיות פון רעה, וואס דאס איז העכער פון אכילה ושתי ערב יום הכיפורים, זאגט מען, אז מעלה עליו הכתוב, די התענה ביום הכיפורים שטייט דאס נאך אין אן עלי'בזה, און אין אן עלי'על ידי הכתוב, און אין וואס באשטייט די עלי דורך וואס ווערט ס'אויפגעטאן דורך העכל ושותה, ביז וואנענט אז דארף עסן כפליים לתושי,"' ווי דער אלטער רבי ברענגט אראפ בסידורו אן ענין, א א סופר און אן ענין ובסידוע השוה לכל נפש, אז בערב יום הכיפורים דארף מען מרבה זיין ביסודו ביז צו כפליים לתושי'וכו.' וואס דאס איז אויך כמדובר דער קשר, סיי מיט שיעור אין חומש, סיי דער שיעור אין רמב עם, סיי די שיעורים ווי זיי שטייען אין פנימיות התורה, וואס דאס איז דאך אויך דער קשר מיוחד מיט יום הכיפורים, כמדובר כמה פעמים, אז יש לומר אז לוחות האחרונות איז דער אויפטו לגבי לוחות ראשונות די דוגמא פון דעם אויפטו פון פנימיות התורה לגבי נגלה דתורה, וכמדובר ומבואר בכמה מקומות.
- proofread
- 0